Γονείς και Ηλεκτρονικά Παιχνίδια



Η κάθε εποχή έχει και τα δικά της χαρακτηριστικά. Η σημερινή θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως η εποχή του Διαδικτύου και της Ευρυζωνικότητας. Ποτέ άλλοτε η πληροφορία δεν ήταν τόσο ευχερή και τόσο προσιτή. Όλος ο σύγχρονος κόσμος «πακεταρισμένος» μας προσφέρεται στο «χέρι» έναντι ενός μικρού σχετικά αντιτίμου. Η επικοινωνία σε όλο της το μεγαλείο και σε επίπεδο παγκοσμίου εύρους. Παρόλα αυτά και ζώντας, λόγω εργασίας, ανάμεσα στην νεολαία παρατηρώ πως οι σύγχρονοι νέοι δεν αντιλαμβάνονται αυτό το τεχνολογικό δώρο με τον σωστό τρόπο και αδυνατούν να το αξιοποιήσουν κατάλληλα. Ο παλμός της σύγχρονης νεολαίας βρίσκεται δυστυχώς αλλού.

Η συνεχής εξέλιξη των σύγχρονων υπολογιστών σε συνδυασμό με την ραγδαία ανάπτυξη του διαδικτύου έπλασε ένα νέο πεδίο επιχειρηματικής ενασχόλησης. Βρέθηκαν νέοι επιχειρηματικοί ορίζοντες που ακούν στο όνομα Online Gaming. Οι αλάνες που παλαιότερα έσφυζαν από ζωή χάθηκαν αντικαθιστάμενες από την ψυχρή και παγερή εικόνα του monitor ενός Η/Υ. Όμως θα πρέπει να γνωρίζουμε, ειδικά οι γονείς, κάποια πράγματα πριν το επικίνδυνο αυτό φαινόμενο αρχίσει και παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και στην χώρα μας.

Ο πόλεμος ουδέποτε ήταν και ουδέποτε πρέπει να καταστεί παιχνίδι. Ο πόλεμος ταυτίζεται με τις έννοιες του πόνου, της πείνας, της καταστροφής, και της κοινωνικής αποδιοργάνωσης. Οι γονείς θα πρέπει να αντιληφθούν πως δεν επιτρέπεται σε κανένα σημείο να αφήνουν τα παιδιά τους, ειδικά αυτά που διανύουν τις ευαίσθητες ηλικιακές περιόδους (3 – 16 ετών) να ταυτίζονται ώρες ολόκληρες με τους αιμοδιψής εικονικούς χαρακτήρες κάποιου PC, Console (εννοώ PS2 – PS3 – XBOX 360), ή Online Game. Όλα τα ηλεκτρονικά παιχνίδια έχουν ηλικιακούς περιορισμούς οι οποίοι υποχρεωτικά αναγράφονται στο εξώφυλλο του εκάστοτε τίτλου. Οι γονείς θα πρέπει να τους ελέγχουν και να τους τηρούν. Τα ανήλικα παιδιά δεν πρέπει να αφήνονται ώρες ολόκληρες ανεπιτήρητα μπροστά σε μία οθόνη προκειμένου να έχουν οι αφελείς γονείς την ησυχία τους. Ο παιδικός εγκέφαλος είναι ένα αχόρταγο σφουγγάρι που απορροφάει διαρκώς γνώσεις και ερεθίσματα. Εάν αυτά τα ερεθίσματα είναι βλαβερά τότε σε μεγαλύτερες ηλικίες εξελίσσονται επικίνδυνα.

Ο δυτικός κόσμος ήδη έχει θρηνήσει τα πρώτα θύματα αυτής της νέας επιδημίας. Διαρκώς ακούμε από τα ΜΜΕ για νέους οπλισμένους να εισβάλλουν σε σχολεία και να εκτελούν συμμαθητές και δασκάλους για αστείους λόγους. Δεν θα πρέπει να συμβεί και στην γειτονιά μας για να αντιδράσουμε.

Πρέπει να δώσουμε στους νέους μας να καταλάβουν πως ο πόλεμος δεν είναι ένα μέσω διασκέδασης. Πρέπει οι γονείς να αντιδράσουν και να αφήσουν τα παιδιά τους να επανέλθουν στις αλάνες. Εκεί πλάθονται γερά, καλογυμνασμένα και υγιή σώματα από την διαρκή κίνηση και εξάσκηση. Πρέπει οι γονείς να αναζητήσουν πληροφορίες και περισσότερη ενημέρωση πάνω στο φλέγον αυτό ζήτημα πριν φτάσουν στο σημείο και αδυνατούν πλέον να αντιδράσουν. Το θέμα δυστυχώς είναι μεγάλο και χρήζει περισσότερης ανάλυσης πράγμα που δεν είναι αντικείμενο αυτής της στήλης. Όμως ελπίζω να σας «τσίμπησα» αρκετά έτσι ώστε να αρχίσετε τουλάχιστον να ανησυχείτε λίγο.

Ηωάνης Αρκουλής [Αρκολεών]
Hoanis Arkoulis Web Developer

Morbi aliquam fringilla nisl. Pellentesque eleifend condimentum tellus, vel vulputate tortor malesuada sit amet. Aliquam vel vestibulum metus. Aenean ut mi aucto.

Τεχνολογία vs Επιστήμη



Είναι κρίμα που ένα έθνος όπως εμείς οι έλληνες που είμαστε οι κάτοχοι, κατ’ ουσίαν, του όρου «Επιστήμη» να έχουμε πέσει σε τέτοια ιστορική δυσμένεια απέναντι στον όρο «Τεχνολογία» και ας είναι και αυτός ελληνικής λεκτικής προέλευσης, τρομάρα να μας έρθει!
Αλήθεια, γνωρίζει κανείς από εμάς τι εστί ακριβώς «Τεχνολογία»; Ε, για πείτε μου; Για να σας λύσω λοιπόν την απορία, ως «Τεχνολογία» αναφέρεται το αποτέλεσμα της εφαρμογής της όποιας θεωρητικής και επιστημονικής γνώσης που ως στόχο του έχει την δημιουργία χρηστών αντικείμενων για πρακτικό, κοινωνικό και άλλο όφελος, (αν και εδώ θα έπρεπε ο συντάκτης του όρου να είχε προσθέσει και την φράση: «οικονομικό όφελος», που τελευταία έχει μάλιστα και ιδιαίτερο σουξέ!).

Άρα λοιπόν η Τεχνολογία δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παιδί, τέκνο, της Επιστήμης, (σημ. «Τεχνολογία» και «Υψηλή Τεχνολογία» είναι όροι ταυτόσημοι και εμείς έχουμε θεσπίσει, υποσυνείδητα κυρίως, νοητές διαφορές).
Γιατί λοιπόν εμείς, η «Ψωροκώσταινα», δεν μπορούμε να παράγουμε τεχνολογία. Μήπως γιατί δεν έχουμε επαρκή επιστημονική βάση; Μήπως γιατί δεν έχουμε αρκετό επιστημονικό προσωπικό; Μήπως γιατί το επιστημονικό μας προσωπικό δεν είναι επαρκέστατα καταρτισμένο; Ε, γιατί;, Γιατί; Γιατί; Γιατί… λέγω και θα κραυγάζω! Απλά, γιατί κάποιος, κάποτε, μας τάραξε τους κύκλους και από τότε σαν μικρά παιδάκια μουλαρώσαμε και δεν ξαναθελήσαμε να τους ξανασχεδιάσουμε, έστω και αν τους ζωγραφίζαμε στην άμμο. Στο χέρι μας και στο νου μας λοιπόν είναι όλα. Τεχνολογία και επιστήμη είναι έννοιες αλληλένδετες.

Δεν γίνεται να είσαι επιστήμων και να μην είσαι τεχνολόγος, όπως δεν γίνεται να είσαι τεχνολόγος και να μην είσαι και λιγουλάκι από επιστήμων. Όμως, εμείς εδώ στην ελληνική παραγκούπολη είμαστε πάντα ό,τι δηλώσουμε. Αλήθεια, αν δηλώσω εγώ οφθαλμίατρος θα με αφήσουν να βλέπω ασθενείς με προβλήματα όρασης; Δεν ξέρω, πρέπει να το ψάξω! Πλάκα πάντως θα έχει!

Πάντως, κλείνοντας, δεν έχω βλέψεις μέσα από ένα μικρούλη τεχνολογικό άρθρο να σώσω το έθνος επιστημονοτεχνολογικά. Άλλωστε το καθήκον της σωτηρίας του ελληνικού «Τιτανικού» το έχουν αναλάβει άλλοι, τρομάρα να τους έρθει και αυτονών. Οι δικές μου βλέψεις είναι απλά να προσφέρω κάτι μοιράζοντας μαζί σας μερικές από τις σκέψεις μου και τις ανησυχίες μου που έχω μαζέψει μέσα στο μαλλιαρό κεφαλάκι μου στα 20 και πλέον χρόνια που ασχολούμαι με τους κλάδους της τεχνολογίας, της πολιτικής και της ιστορίας. Το σκεπτικό μου και το στίγμα μου σε αυτή μου την προσπάθεια είναι ένα: Τίποτε δεν παίρνει κανείς μαζί του. Η γνώση είναι αγαθό, όπως και η Υγεία. Πρέπει να μοιράζεται γιατί τότε μόνο έχει, και παίρνει μάλιστα ακόμη μεγαλύτερη αξία. Αυτό εμείς οι Έλληνες το γνωρίζαμε πάντα καλύτερα από τον οποιοδήποτε. Άλλωστε δεν φημιζόμαστε ούτε για την τσιγκουνιά μας, ούτε για την… τοκογλυφία μας! Δείτε στραβάδια της Intel το δικό μας επίτευγμα … Είναι ό,τι θωρείται τριγύρω σας και ας έχει την δική σας εργοστασιακή υπογραφή.  Φτού, ξέφυγα πάλι… και ήθελα τόσο να μείνω εντός θέματος. Την ουσία του πράγματος πάντως ελπίζω να τη συλλάβατε!

«Καταραμένε Έλληνα ανακάλυψες τα πάντα, φιλοσοφία, γεωμετρία, φυσική, αστρονομία… δεν άφησες τίποτα για εμάς!» (Johann Christoph Friedrich von Schiller (1759-1805) [Γερμανός ποιητής, φιλόσοφος και Ιστορικός]


Ηωάνης Αρκουλής [Αρκολεών]

Hoanis Arkoulis Web Developer

Morbi aliquam fringilla nisl. Pellentesque eleifend condimentum tellus, vel vulputate tortor malesuada sit amet. Aliquam vel vestibulum metus. Aenean ut mi aucto.

Περί Facebook το ανάγνωσμα, πρόσχομεν!


Εισαγωγικές γνώσεις «Κοινωνικής Δικτύωσης»
«Καλά δεν το πιστεύω…, τόσο μ@λ@κ@ς είσαι!». Μην σας παρεξηγεί αυτή η τόσο ανάγωγη και υβριστική απάντηση μα.. δεν θεωρείται και τόσο ασυνήθιστη στις μέρες μας. Τούτη ήταν η ενδόμυχη σκέψη όλων όταν τους απαντούσα με φυσικότητα ότι δεν έχω λογαριασμό στο facebook. «Τι έκανε λέει; Δεν μπορεί να λες αλήθεια… σίγουρα μας δουλεύεις, έτσι δεν είναι! Εσύ.. ένας άνθρωπος της τεχνολογίας!!!!». Αυτά και άλλα πολλά τρελά. Τι να κάνω λοιπόν, δικτυώθηκα και ΄γω, για να δω ρε παιδάκι, έτσι, έστω από περιέργεια, περί τίνος πρόκειται.
Κατ’ αρχάς θα ήθελα να σας ενημερώσω πως στην «προσωπική» μου σελίδα στο facebook μέχρι πρότινος είχα μόλις… 30 φίλους. Αυτό βέβαια δεν είναι απαραιτήτως κακό, αρκεί να πιστεύεις ακράδαντα πως στην πραγματική ζωή διαθέτεις αρκετούς περισσότερους. Για αυτό, η καλή μου υπηρεσία, που νοιάζεται τόσο για μένα, μού προώθησε μία διαφήμιση με την οποία και με προτρέπει να αγοράσω ένα βιβλίο προκειμένου, εύκολα και γρήγορα, να διπλασιάσω τον αριθμό των ηλεκτρονικών μου «φίλων». Δεν θέλω, αν και για τα ήθη του δικτύου, και της ριμάδας εκείνης της παλιομόδας, μάλλον θα έπρεπε. Είναι, τουλάχιστον, υποτιμητικό να διαθέτεις μόλις 30 φίλους σε ένα περιβάλλον 500 εκατομμυρίων ανθρώπων! Το Facebook θα ήθελε να γίνουμε όλοι φίλοι μεταξύ μας. Αν είναι δυνατόν δηλαδή όλοι οι άνθρωποι που περπατούν και αναπνέουν στον πλανήτη να είναι «φίλοι» καρδιακοί μεταξύ τους! Το μέγα όνειρο του Mark Zuckerberg (Ιδρυτής και CEO) και Dustin Moskovitz (συνιδρυτής και αντιπρόεδρος).
Οι εμπνευστές και σχεδιαστές του λοιπόν μας προτρέπουν διαρκώς «με δάκρυα στα μάτια και εκλιπαρώντας για το καλό μας», να αναρτήσουμε μία φωτογραφία βρε παιδάκι μου, τα στοιχεία ταυτότητας μας, να κάνουμε κατιτίς βρε αδερφέ, για να πληροφορηθούν και να εντυπωσιαστούν οι καλοί μας «φίλοι», έστω να συμμετέχουμε με χαρά στις ηλεκτρονικές εφαρμογές, που μας ζητούν να δηλώσουμε ποια είναι η αγαπημένη μας… στάση στο σεξ! Πάντως, εκ των πραγμάτων όμως, για αρκετούς ανθρώπους, αυτούς δηλαδή που περνούν όλη τη μέρα τους στο Facebook, η αγαπημένη τους στάση είναι το 11, κοινώς δύο κορμιά παραλλήλως ξαπλωμένα χωρίς καμία απολύτως επαφή. Αλλά, μισό λεπτό, εδώ χρειάζονται κάποιες εξηγήσεις, αν και όσοι δεν γνωρίζετε τι ακριβώς είναι το Facebook θα ήταν καλύτερο να προσπεράσετε το κείμενο.
Όμως, σας θέλουμε εδώ. Περιγράφοντας εγκυκλοπαιδικός λοιπόν το Facebook,  μεταφράζεται εύσχημα ως μια υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης, όπου οι «ηλεκτρονικοί» πλέον άνθρωποι μπορούν να επικοινωνούν με τους «φίλους» τους, να δημιουργήσουν καινούργιες σχέσεις, να συγκροτήσουν ομάδες κοινού ενδιαφέροντος. Έτσι φτάσαμε στο φαινόμενο ο μέσος χρήστης να ξοδεύει, τουλάχιστον, 20 λεπτά τη μέρα στο Facebook (πω πω πόσο παρωχημένης τεχνολογίας είμαι, εγώ χρησιμοποιώ λιγότερο εβδομαδιαίως!).
Αυτές οι στατιστικές ισχύουν βέβαια για τους πεπειραμένους facebookάδες. Για τον αρχάριο facebookά, (χαρά που θα την κάνει ο Μπαμπινιώτης με τις νέες ευρηματικές λέξεις που ξεπηδούν σαν τα μανιτάρια), δυστυχώς, θα πρέπει τις τρεις πρώτες εβδομάδες να διαθέτει ώρες ολόκληρες, όμως, αναζητώντας φίλους και ανταλλάσσοντας μηνύματα γνωριμίας. Αυτή είναι η καλή επεξήγηση της εν λόγω υπηρεσίας. Η κακή παρόλα αυτά λέει άλλα. Τι; Πως το Facebook είναι δηλαδή ένα παγκόσμιο οικιοθελές φακέλωμα προς χάρη των μεγάλων πολυεθνικών και των διαφημιστών τους, που αποθεώνουν τα εξειδικευμένα δημογραφικά στοιχεία. Φιλικό στον αρχάριο χρήστη βέβαια. Μπορείτε εύκολα και χωρίς πολλές τεχνολογικές και εξειδικευμένες γνώσεις να δημιουργήσετε μία προσωπική σελίδα, η οποία ουσιαστικά υποδηλώνει και το δικτυακό σας στίγμα αυτόματα. Εντούτοις, αν θέλετε όμως, για να σας βρουν εύκολα οι παλαιοί συμμαθητές και οι… «φίλοι», είστε υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσετε το όνομα που αναγράφεται στην ταυτότητά σας, βεβαίως, βεβαίως! Έτσι, με αυτό το κόλπο, εγένετο το πρωτοφανές! Για πρώτη φορά δηλαδή στην Παγκόσμια Ιστορία τόσα εκατομμύρια άνθρωποι έδωσαν σωρηδόν και με απόλυτη προθυμία το αληθινό τους όνομα σε ένα μέσο που είναι προσβάσιμο από όλους. Η εγγραφή, όμως, δεν μπορεί να γίνει χωρίς μία έγκυρη ηλεκτρονική διεύθυνση. Έχουμε, λοιπόν, περίπου 500 εκατομμύρια ονόματα που αντιστοιχούν σε ίδιο αριθμό ηλεκτρονικών διευθύνσεων. Το σύστημα όμως δεν μένει εκεί, σε αυτά τα ολίγα και… ταπεινά! Σε προτρέπει διαρκώς να αναρτήσεις τη φωτογραφία σου, τις φωτογραφίες των φίλων σου (χωρίς την συγκατάθεσή τους!), τα προσωπικά σου βίντεο και να δημοσιοποιήσεις ελεύθερα όλες της προσωπικές σου πληροφορίες (στους «φίλους μόνο», φυσικά).
Χαριτωμένο ε; Για μένα όχι και τόσο. Το Facebook αποτελεί τη μεγαλύτερη φωτογραφική βάση δεδομένων που δημιουργήθηκε ποτέ. Στους υπολογιστές του υπολογίζεται είναι αποθηκευμένες 20 δισεκατομμύρια φωτογραφίες, νούμερο που ούτε το σύστημα συνοριακών ελέγχων των ΗΠΑ δεν κατάφερε ποτέ να έχει τόσες. Χαρακτηριστικό είναι πως μέχρι να διαβάσετε αυτήν την πρόταση στη βάση θα έχουν προστεθεί εκατοντάδες χιλιάδες φωτογραφίες. Κάθε μέρα πλέον των 60 εκατομμύριων φωτογραφιών εμπλουτίζουν το φωτογραφικό άλμπουμ της υπηρεσίας. Αξιοσημείωτο και ευκόλως νοητό είναι πως η συντριπτική πλειονότητα των χρηστών έχει τοποθετήσει τουλάχιστον μία προσωπική φωτογραφία. Μπορεί να είναι όμως και η δική σας κάπου εκεί, εν αγνοία σας και μάλιστα σίγουρα ταυτοποιημένη στο πρόσωπό σας. Μα πώς; Κάποιος «φίλος» σας «ανέβασε» εντελώς αθώα, κατ’ αυτόν βεβαίως βεβαίως, τη φωτογραφία σας στο προσωπικό του άλμπουμ, χρησιμοποίησε τη δυνατότητα λεζάντας και έτσι όταν ο δείκτης του mouse περάσει πάνω από το πρόσωπό σας, ως διά μαγείας αποκαλύπτεται και το όνομά σας. Οι χρήστες όμως έχουν κάποιους περιορισμούς στην περιήγηση των προφίλ. Ούτως ή άλλως, δεν μπορείς να βουτήξεις σε εκατομμύρια εγγραφές, θα πνιγείς. Αλλά το Facebook απ’ την άλλη μπορεί να τους δει… όλους και να τους περάσει αν θέλει από λεπτό κόσκινο. Ως υπηρεσία δεν είναι εξαιρετικά εύχρηστη ως και… χαριτωμένη, τι λέτε, διαφωνείται;
Η διασκέδαση και η «Κοινωνική Δικτύωση» όμως δεν μένει εδώ. Διατίθεται μια πλειάδα «ευφυών» εφαρμογών με τεστ προσωπικότητας, τα οποία θα σου αποκαλύψουν πράγματα που ουδέποτε ήξερες αλλά και που ήταν αδύνατον να μάθεις ποτέ σου, όπως, για παράδειγμα, πόσο καλός εραστής είσαι ή σε ποιο είδος καταστροφής αντιστοιχείς, η πόσο ερωτευμένος είσαι, η πότε θα.. πεθάνεις! Για να δεις, όμως, τα αποτελέσματα, θα πρέπει να καλέσεις και άλλους είκοσι φίλους να ακολουθήσουν το ίδιο μονοπάτι, δηλαδή να χρησιμοποιήσουν την ίδια εφαρμογή. Έτσι, όσο εσύ απαντάς σε ερωτηματολόγια για να μάθεις με ποιον τρόπο φιλάς, προσφέρεις στην καλή υπηρεσία την ευκαιρία να μάθει όχι μόνο τα δημογραφικά σου στοιχεία, αλλά και από ποιο πλευρό κοιμάσαι το βράδυ. Και φαίνεται ότι κοιμάσαι δυστυχώς πάρα, μα πάρα πολύ βαθιά!
Η Τεχνολογία πρέπει να προσαρμόζεται σ’ εμάς κι όχι εμείς σ’ εκείνη. Το διαδίκτυο είναι χρήσιμο εργαλείο και μπορεί ν’ αποτελέσει δίαυλο επικοινωνίας, αδέσμευτης αντικειμενικής ενημέρωσης, ουσιαστικής πολύπλευρης επιμόρφωσης και ψυχαγωγίας  για απομακρυσμένους μεταξύ τους ανθρώπους.
Οι εν λόγω χρήστες δυστυχώς πρόκειται κυρίως για άτομα με ελάχιστη έως καθόλου γνώση σε Η/Υ με πλήρη άγνοια περί προσωπικών δεδομένων, συλλέκτες φίλων, συλλέκτες γελοίων Αpps, που κυρίως το χρησιμοποιούν για Dating (ε ρε και σε πόσα νοικοκυριά έχει μπει Facebookομπουρλότο) και τέλος, παρέχουν τόσα προσωπικά δεδομένα που μπορούν ανά πάσα στιγμή να γίνουν υποχείριο κάποιου.
Η σημερινή τεχνολογική μόδα που δυστυχώς αρχίζει και αγγίζει επικίνδυνα τα όρια της υστερίας, στην εποχή της αποξένωσης του 21ου αιώνα, λέγεται chat rooms, MySpace, Hi5, Facebook, MSN και Forums. Να ξεκαθαρίσω κατ’ αρχάς εδώ ότι προσωπικά είμαι θερμός οπαδός της τεχνολογίας , καθότι θεωρώ ό,τι ένα εργαλείο έχει πάντα ουδέτερη υπόσταση απ’ την στιγμή που δεν έχει συνείδηση. Όμως το θέμα είναι πως μέσα στους πολλούς κοινωνικούς εαυτούς που έχει ο καθένας μας, προστίθεται και ένας νέος που τιτλοφορείται πλέον ως: «Ψηφιακό προφίλ». Ο καθένας μας λοιπόν έχει ένα ψηφιακό κλωνοποιημένο εαυτό, κατέχει μια επίπλαστη τυποποιημένη ταυτότητα που εν τέλει δεν φανερώνει τίποτα ουσιαστικά.
Όμως το κοινωνικό παράδοξο της νέας εποχής φαίνεται πως είναι η επιθυμία που αισθάνεται ο πολίτης του 21ου αιώνα να φακελωθεί, οικιοθελώς και με την χαροποιός συγκατάθεσή του μάλιστα. Η αγωνιώδης κοινωνική κραυγή που συλλαμβάνω από την όλη τάση είναι η προσπάθεια μιας μεγάλης μερίδας του κοινωνικού συνόλου να αποκτήσει μια, επιφανειακή έστω, εικόνα και να προβληθεί επικοινωνιακά όσο το δυνατόν περισσότερο μέσα σε ένα δαιδαλώδες και χαοτικό τοπίο. Σε αυτή την περίπτωση δεν μπορούμε να αμελήσουμε το ανάλογο φαινόμενο των Blogs τα οποία όμως είναι μία εντελώς άλλη ιστορία. Εκεί η προσωπικότητα του καθενός μας κρίνεται σε βάθος χρόνου απ’ αυτά που γράφει κι ο άλλος αποκτά μια πληρέστερη εικόνα (στα μέτρα του δυνατού) για καθένα μας. Στο facebook αντίθετα χωρίς καμία προσπάθεια, αβίαστα, ο καθένας μαθαίνει επιφανειακά για τον άλλον σε fast food χρόνο.

Το τυρί το είδες… τη φάκα όμως;
Ουδέν κρυπτόν εκ του… Facebook ! Η υπηρεσία, (θεέ μου βαλ’ τα  δυνατά σου να με φωτίσεις να δω τι «υπηρεσίες» προσφέρει;) δεν κρύβει πως δωρεάν «τυράκι» σερβίρεται μόνο στις  ποντικοπαγίδες. Έτσι, όλος τυχαίος, οι μεγαλύτερες εταιρίες μετρήσεων συνεργάζονται μαζί του, όπως, βέβαια, και οι ισχυρότερες πολυεθνικές, (αυτές δεν λείπουν από πουθενά όπου μυρίζονται χρήμα), αφού διαπιστώνουν ότι μπορούν να κατευθύνουν τη διαφημιστική τους καμπάνια στο πλέον εξειδικευμένο κοινό που δημιουργήθηκε ποτέ. Ήδη οι μεγαλύτερες εμπορικές επωνυμίες του πλανήτη έχουν υπερήφανα ανακοινώσει τη συνεργασία τους με την υπηρεσία. Μπορείτε, όμως, να δοκιμάσετε και εσείς να διαφημιστείτε σε κοινό της επιλογής σας με το ανάλογο προσιτό πάντα κόστος. Ομολογουμένως η διαφημιστική πλατφόρμα του Facebook είναι τόσο έξυπνη που το μήνυμά σας θα φτάσει μόνο στους σωστούς αποδέκτες, (Τυχαίο; Δεν νομίζω!). Μεταξύ μας, πρόκειται για το μεγαλύτερο ίσως πείραμα του σύγχρονου καπιταλισμού, το απάνθισμα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας (Αλέκα… ακούς;).  
Μπορείς να κάνεις λεφτά από τη φιλία; Βεβαίως και μπορείς, και εύκολα μάλιστα. Το μόνο που αρκεί είναι να αντικαταστήσεις τα λόγια από τον ήχο του πληκτρολογίου. Αρκεί να δείξεις πως το εύρος της δικτυακής κοινωνικότητας είναι σημαντικότερο από την ουσία της πραγματικής επαφής. Έτσι, διαβάζουμε στις τελευταίες μελέτες για το φαινόμενο πως: «η επιτυχία του βασίζεται στην τάση των ανθρώπων να ομαδοποιούνται και να μιμούνται ο ένας τον άλλο». Ο ένας «φίλος» προσελκύει τον άλλο. Για τις νεαρές ηλικιακά ομάδες η εγγραφή στο Facebook είναι τόσο απαραίτητη όσο η κατοχή κινητού τηλεφώνου. «Αφού είναι όλοι εκεί, εγώ θα είμαι ο σπασίκλας και ο ντεμοντέ να λείψω…; Ποτέ!» Οι άνθρωποι λένε τα πάντα στο Facebook και τα υπογράφουν μάλιστα, χωρίς κανένα ενδοιασμό, με το πραγματικό τους όνομα, την ηλεκτρονική διεύθυνση και τη φωτογραφία τους. Και το Facebook, απ΄ την άλλη, διαθέτει τεράστια μνήμη και όλη την καλή διάθεση για να συνεργαστεί με τις αρμόδιες υπηρεσίες, αν και όποτε βέβαια του ζητηθεί! Δεν χρειάζεται να σας το πει κάποιος τρίτος, το λέει και η άδεια χρήσης της υπηρεσίας, εκείνο δηλαδή το μακρύ κείμενο κάτω από το οποίο πάντα δηλώνουμε πως συμφωνούμε με όσα γράφει, χωρίς φυσικά να το διαβάσουμε ποτέ.
Μεταφράζουμε κατά λέξη: «Όταν χρησιμοποιείτε το Facebook ίσως δημιουργήσετε το προσωπικό σας προφίλ, σχέσεις, ανταλλάξετε μηνύματα και κάνετε χρήση των εφαρμογών του διοχετεύοντας προσωπικές πληροφορίες σε διάφορα κανάλια. Εμείς συλλέγουμε αυτές τις πληροφορίες για να σας προσφέρουμε εξατομικευμένες εφαρμογές».
Τι μας λέει δηλαδή; Πως επεξεργάζονται τα προσωπικά μας στοιχεία. Το κάνουν όλοι, αλλά στο Facebook ειδικότερα οι χρήστες κάνουν μια καθημερινή on-line ψυχανάλυση καταθέτοντας τις προτιμήσεις τους ακόμα και για τα πλέον προσωπικά τους ευαίσθητα θέματα.
Το Facebook δεν χρειάζεται να δημιουργεί περιεχόμενο για να προσελκύσει χρήστες. Οι χρήστες από μόνοι τους δημιουργούν περιεχόμενο και αυξάνουν έτσι τον αριθμό των συνδέσεων. Το facebook μόνο σε ρωτάει με ένα ιδιαίτερα έξυπνο τρόπο. Ρωτάει αλλά… δεν ξεχνάει:
«Όταν τροποποιείτε τις προσωπικές πληροφορίες που έχετε διαθέσει, το Facebook κρατάει αντίγραφο των προηγούμενων πληροφοριών για ένα εύλογο χρονικό διάστημα».
Ευτυχώς, όμως, μας λέει πως πρέπει να έχουμε κατά νου ότι τα προσωπικά μας δεδομένα μπορεί να εκτεθούν σε κακόβουλα μάτια:
«Δεν μπορούμε να σας εγγυηθούμε ότι τα προσωπικά σας δεδομένα δεν θα εκτεθούν σε μη εξουσιοδοτημένα άτομα. Αντιλαμβάνεστε και αποδέχεστε ότι ακόμα και αν διαγράψετε τις προσωπικές σας πληροφορίες, αυτές μπορεί να έχουν μείνει αποθηκευμένες σε σελίδες τρίτων».
Θέλετε ένα μικρούλη παράδειγμα; Πολύ πρόσφατα γόνοι γνωστών πολιτικών και επιχειρηματικών οικογενειών της χώρας είδαν να ξετυλίγεται στις σελίδες κυριακάτικης εφημερίδας όλο το κουβάρι των κοινωνικών γνωριμιών τους.
Οι περισσότεροι χρήστες δεν αξιοποιούν τη δυνατότητα να απομονώσουν το προφίλ τους, επιτρέποντας την προβολή του μόνο στους φίλους τους. Αν, όμως, έχουμε να κάνουμε με εξουσιοδοτημένες κρατικές υπηρεσίες όπως για παράδειγμα… των ΗΠΑ, τότε το Facebook εγκαρδίως θα χαρεί να τις εξυπηρετήσει:
«Χρησιμοποιώντας το Facebook συμφωνείτε στη μεταφορά προσωπικών σας δεδομένων στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μπορεί να υποχρεωθούμε να διαθέσουμε τα προσωπικά σας στοιχεία έπειτα από νομικές αιτήσεις ή δικαστικές αποφάσεις. Αυτό μπορεί να σημαίνει τη διανομή πληροφοριών σε τρίτες εταιρίες, δικηγόρους ή πράκτορες κυβερνητικών υπηρεσιών».
Στο Facebook πρέπει να γνωρίζεις ό,τι θα παραμείνεις έστω και… νεκρός. Μπορεί να ακούγεται κάπως γλυκό καθώς οι φίλοι σου στην αρχή θα σπεύδουν στη σελίδα σου και γράφουν διάφορα όμορφα λογάκια και άλλα γλυκούτσικα μελοδραματικά, αλλά από ένα σημείο και μετά γίνεσαι ένας ηλεκτρονικός βρικόλακας. Η υπηρεσία απαιτεί στοιχεία και ένα χρειάζεται ένα φορτίο χαρτιά για να διαγράψει το προφίλ ενός ανθρώπου που πέθανε. Ίσως να είναι, τελικά, η σύγχρονη εκδοχή της έννοιας για τη μετά θάνατο ζωή, που μπορεί να είναι και καλύτερη από μια ζωή στο Facebook.



Ψιτ! Εσείς κύριοι πίσω από το Facebook
Θα πρέπει να σημειώσουμε πως το Facebook δεν πωλείται (για όποιον ενδιαφερόμενο!), τουλάχιστον προς το παρόν. Παρόλα αυτά, αξιοσημείωτο είναι πως η κεφαλαιοποίησή του αποτιμάται στα, μόνο… 15 δισεκατομμύρια δολάρια. Έχει ήδη προσελκύσει τις μεγαλύτερες εταιρίες της δικτυακής οικονομίας, αλλά περιόρισε τη συμμετοχή τους σε μικρό ποσοστό των μετοχών (πες με Microsoft, Google). Ακούστηκαν αρκετές ενδιαφέρουσες φήμες περί εξαγοράς, αλλά καμία δεν ανταποκρίνεται, όπως φαίνεται, στην αλήθεια. Εξίσου ενδιαφέρουσα, όμως, είναι η πραγματικότητα για τη μετοχική σύνθεση της εταιρίας. Ο σταρ, αυτός που αναλαμβάνει να δανείζει πρόσωπο και φωνή στο Facebook, είναι ο Mark Zuckerberg, ο πρώην φοιτητής, που δημιούργησε άλλωστε και  την υπηρεσία. Παρεμπιπτόντως όλος τυχαίος ο ίδιος έχει κατηγορηθεί πως «έκλεψε» την ιδέα από μια άλλη υπηρεσία.
Στο διοικητικό συμβούλιο τώρα υπάρχουν άλλοι δύο περίεργοι άνδρες. Ο ένας εξ αυτών λέγεται Τζιμ Μπρέιερ, και εκπροσωπεί ένα Venture Capital, και ο άλλος λέγεται Πίτερ Θίελ. Ο Θίελ είναι ένας τύπος που ξέρει από επενδύσεις. Είχε συμμετάσχει στη άλλωστε και στη δημιουργία της πετυχημένης υπηρεσίας ηλεκτρονικών πληρωμών, του γνωστού μας PayPal. Έτσι, δέχθηκε ευχαρίστως να τοποθετήσει και 500.000 δολάρια στο Facebook και δεν του κακοπήγε άλλωστε. Σήμερα το μερίδιό του αξίζει πάνω από 1 δισ. δολάρια.  «Μπορείς να έχεις μια τράπεζα που δεν κινδυνεύει από επανάσταση, αρκεί να την εγκαταστήσεις στο Βανουάτου», λέει συχνά ο Θίελ, που λατρεύει τους φορολογικούς παραδείσους και μισεί θανάσιμα τους φόρους, αν και αυτό δεν είναι όμως ο μόνος που το πιστεύει. Εντούτοις πιστεύει και άλλα παρόμοια και πολύ πιο τρελά. Πως δηλαδή «ο ιδανικός κόσμος είναι έξω από τα όρια του πραγματικού, είναι εικονικός και ελέγχεται από μηχανές με νοημοσύνη υψηλότερη της ανθρώπινης». Αν του λέγατε τώρα πως λέει βλακείες, εκείνος θα σας απαντήσει ότι με κάτι τέτοια έγινε πλούσιος και δεν θα έχει και άδικο ο άνθρωπος. Ας δούμε όμως και τον έτερο «Καππαδόκι», το τρίτο μέλος δηλαδή του διοικητικού συμβουλίου, τον Τζιμ Μπρέιερ.
Ο Τζιμ, μέσω των συμμετοχών του σε άλλες εταιρίες, είναι στενά, πολύ στενά, συνδεδεμένος με την Q-Tel. Τι είναι πάλι αυτό; Είναι ένα εξίσου Venture Capital, ένα επενδυτικό κεφάλαιο δηλαδή, που ελέγχεται, επισήμως, από τη… CIA. Σκοπός του είναι να συνδέει την καλή υπηρεσία με την τεχνολογία αιχμής, επενδύοντας σε εταιρίες με αντικείμενο χρήσιμο για τα ζωτικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών!
Αν μη τι άλλο, φακέλωμα τέτοιου μεγέθους δεν θα έχει και κυβερνητικό ενδιαφέρον, αλλά και ζωτική χρησιμότητα, για τα συμφέροντα ενός κράτους της φιλοσοφίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε αμερικανικά πανεπιστήμια έδειξε πως το Facebook είναι το δεύτερο πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, μαζί με το σεξ και την μπίρα! Πρώτο είναι το ipod. Κάθε μέρα 600.000 άνθρωποι δημιουργούν σελίδα στην υπηρεσία. Κάθε χρήστης «ανεβάζει» κατά μέσο όρο 44 φωτογραφίες συνδεδεμένες με το προφίλ του. Το Facebook είναι πλέον ο δημοφιλέστερος δικτυακός τόπος στο Internet. Χώρες με τους περισσότερους χρήστες: ΗΠΑ, Καναδάς, Βρετανία, Αυστραλία, Τουρκία.
Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματα του και ας πράξει τα δέοντα. Εγώ το χρέος μου το έπραξα τώρα: «Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω»!

Ηωάνης Αρκουλής [Αρκολεών]
Hoanis Arkoulis Web Developer

Morbi aliquam fringilla nisl. Pellentesque eleifend condimentum tellus, vel vulputate tortor malesuada sit amet. Aliquam vel vestibulum metus. Aenean ut mi aucto.

Νάξος… Όσες Ευχές, Τόσες Κατάρες!



Είναι ευχή λένε να ζεις σε τούτο δω τον τόπο, μα πόσο δίκιο έχουν. Στα εσώψυχά μου αντηχεί μια ψιθυριστή φωνή να μου λέει ξανά και ξανά, «Νάξος μου αγαπημένη και χιλιοτραγουδισμένη!». Όπου και να στρέψω τη ματιά μου η κάθε εικόνα που βλέπω μου φέρνει στο μυαλό τη φράση «Γλύκα μεγάλη είχε το νησί ετούτο, ησυχία πολλή, ......κι η θάλασσα ήμερη», λόγια αξέχαστα του αείμνηστου Νίκου Καζαντζάκη. Στο ατέλειωτο διάβα σου, τυχερέ ταξιδιώτη, όπου και αν κοιτάξεις, Θεέ μου, η πανώρια ομορφιά της Ναξιακής υπαίθρου θα σε μαγέψει, θα σε υπνωτίσει, και σαν μια άλλη, παράξενη, σύγχρονη Αργώ θα σε ταξιδέψει σε νέα, νοερά, μυθικά ταξίδια. Απ’ τη μια άκρη ως την άλλη, τούτο το νησί, θυμίζει κατάφωτη δροσοσταλίδα πάνω στην ανεμοράχη της κουρασμένης, γερασμένης και τόσο πολύπαθης Ελλάδας μας. Σου χαρίζει απανωτές εικόνες που χαράζουν στα εσώψυχά σου, δύσμοιρε επισκέπτη, μνήμες ανεξίτηλες που όσο μακριά του και αν βρεθείς, τούτες, κάποτε, οι νοητές και αόρατες «Ερινύες» θα σε τραβήξουν πίσω επιτακτικά να ξαναστραφείς, αφού σε έχουν μαγικά αλυσοδέσει εισαεί στο άρμα τους.

«Έστω για μια μόνο μέρα, θεέ μου, να ξαναπατήσω τα άγια χώματά της και να βρέξω τα γυμνά μου πόδια στα καταγάλανα νερά της, έστω για μια μέρα…»

Τα σημάδια των βαρβάρων μύρια, ξαπλωμένα δεξιά κι αριστερά πανταχόθεν σε ολάκερο το νησί. Το «κορμάκι» σου ταλαίπωρο και βασανισμένο, πανέμορφο νησί μου, καθώς τα σημάδια που ‘χουν αφήσει πίσω τους πάνω στα αμέτρητα μνημεία σου οι αναρίθμητοι βάρβαροι, έθνη αλλότρια, σε πληγώνουν ακόμη. Κυρά, αρχόντισσα των Κυκλάδων συ, που με το κεφάλι ψηλά κοίταξες κατάματα όλους εκείνους τους που απ’ τα πλούτη σου θάμπωσαν και σαν κοράκια πέσαν πάνω σου να σε κατασπαράξουν. Είδες Πέρσες, Ρωμαίους, Βυζαντινούς, Φράγκους, Τούρκους Οθωμανούς και τόσους άλλους, απάνθρωπους, να διαφεντεύουν τη μοίρα σου και συ άντεξες. Θεριεμένη η ψυχή σου γιατί μέσα βαθιά ήταν ριζωμένη η λευκοντυμένη λέξη «Ελλάδα»! Και συ άντεξες, και υπέμενες, και καρτερούσες, και μοιρολογούσες, μέρα με τη μέρα, την άδική σου μοίρα! Και υπέμενες, και καρτερούσες, και σιγόκλαιγες, και μετρούσες τις ώρες, τις μέρες, τα χρόνια, τα κάταχνα και θανατοσκεπασμένα, τους αιώνες, που δεν ήταν ένας, ούτε δυο, ούτε τρείς, μα χρόνια χίλια και βάλε. Κι όμως άντεξες, κι όμως τα χρόνια πέρασαν τα μυριοβασανισμένα, τα καταραμένα και πάλι αρχόντισσα ξύπνησες, δούκισσα των Κυκλάδων συ, και πάλι με χρόνια και καιρούς… πάλι δικιά μας έγινες.

Ο καθένας απ’ αυτούς άφησε τη δική του σφραγίδα, τη δική του πληγή. Τα χρόνια κείνα όμως πέρασαν και συ βρέθηκες απ’ την πρώτη στιγμή της λησμονημένης Λευτεριάς στο πλάι της επαναστατημένης μας Ελλάδας κατά τους πρώτους χρόνους του τιτάνιου αγώνα του 1821. Όλοι τότε πίστεψαν ότι τα βάσανα σου τέλειωσαν και η επιστροφή της αρχαίας αίγλης σου ήταν πια κοντά. Βούτηξες τα χέρια σου στη μπογιά και ήσουν τότε έτοιμη, γιομάτη με πολύχρωμα χρώματα καρτερούσες την ώρα να αρχίσεις νέες, πιο ζωηρές από ποτέ, καταγάλανες πινελιές. Σημαίνει η ώρα, σιγοψιθύρισες, σημαίνει! Και περίμενες, και περίμεναν… και ακόμη περιμένουμε! Και τα χρώματα… στα χέρια σου ξεράθηκαν!

Το χθες πληγώνει
Το χθες μου φαίνεται τόσο κοντινό αλλά μου φαντάζει και ώρες ώρες τόσο απόμακρο. Θαρρώ πως ήταν μόλις χθες που μικρά κοπελάκια τρέχαμε πάνω κάτω όλη μέρα στα σοκάκια της παλιά Χώρας πλημμυρίζοντας με φωνές τα γέρικα και ετοιμόρροπα, από την πολύχρονη εγκατάλειψη και τη φτώχια των ενοίκων τους, σπίτια της ιστορικής περιοχής. Κατεβαίναμε κάτω στην Φουντάνα και όλο και κάποιος άτυχος πιτσιρικάς βρισκόταν να του πάρουμε την μπάλα. Μετά με το πολύτιμο τρόπαιό μας αρχίζαμε να παίζουμε ώρες ολάκερες ποδόσφαιρο στο πίσω μέρος του Ξενοδοχείου του συγχωρεμένου του γέρου Κονδύλη, στην μεγάλη αλάνα που υπάρχει ακόμη μέχρι τις μέρες μας. Όταν με το καλό βράδιαζε και αρχίζανε οι μανάδες μας να παίρνουν τους δρόμους για να μας βρούμε εμείς αλαλάζοντας παίρναμε πάλι τα μικρά θεοσκότεινα σοκάκια και καταγρατζουνισμένα, καταματωμένα, καταϊδρωμένα, γλίτσικα και σιχαμένα από την πολύωρη ποδοσφαιρική μάχη γυρίζαμε όσο πιο γρήγορα στο σπίτι. Εκεί μας περίμενε η Θεία Δίκη από το χέρι της μάνας μας και κατόπιν το ανελέητο και σιχαμερό διάβασμα των μαθημάτων του σχολειού της επόμενης μέρας μέχρι αργά τη νύχτα. 

Τα σαββατοκύριακα παίρναμε το ποταμό και τσούρμο ολάκερο ανεβαίναμε στο γήπεδο, το «Πατεράδων», όπως το ξέραμε τότε, «Δημοτικό Στάδιο Νάξου» τώρα. Εκεί αρχίζαμε το ίδιο τροπάριο χειμώνα καλοκαίρι, με κρύο και με ζέστη. Λίγα μέτρα πριν το γήπεδο βλέπαμε καμιά φορά κάτι παραδοσιακές γριούλες που φορτωμένες ρούχα κατέβαιναν στις πλύστρες που υπήρχαν δίπλα απ’ το γεφύρι για να κάνουν τη μπουγάδα της βδομάδας. Και ‘μεις, αμάθητα κοπελάκια του δημοτικού ακόμα, πηγαίναμε και τις πειράζαμε, όποτε δεν είχαμε κάτι καλύτερο να κάνουμε. Και αυτές με τη σειρά τους αντιδρούσαν πάντα με απειλές του τύπου: «Δεν θα δω την μάνα σου βρε παλιόπαιδο, θα δεις τι θα της πω! Και τότε να δεις ξύλο που θα σου ρίξει, παλιόπαιδο, σιχαμένο, έ σιχαμένο…» Τα χρόνια όμως πέρασαν, πολύ γρήγορα τα αναθεματισμένα! Μεγαλώσαμε, κοντεύουμε να γεράσουμε, και το τοπίο γύρω μας άλλαξε. Οι άνθρωποι, και αυτοί άλλαξαν. Ακόμη και αυτός ο παλιόκαιρος κοντεύει να αλλάξει, μα κανείς προς το καλύτερο!

Μας απόμειναν οι αναμνήσεις! Αναμνήσεις από τότε που η Νάξος ήταν εντελώς διαφορετική. Μια πόλη που αγωνιούσε να ξεφύγει από την κακομοιριά και την εγκατάλειψη. Μέσα της δεκαετίας του ’70 και σιγά σιγά οι πρώτοι τουρίστες αρχίζουν να ξετρυπώνουν φορτωμένοι με τους παράξενους σάκους τους στην πλάτη, «οι ντουραδάτοι», όπως τους έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου! Το νέο φαινόμενο, ο Τουρισμός, καλοδεχούμενο! Όλοι οι διορατικοί έτρεξαν να εκμεταλλευτούν τις νέες συνθήκες και να κάνουν την τύχη τους αρπάζοντάς την ευκαιρία «απ’ τα μαλλιά». Έτσι, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα μια απροσδόκητη μορφή «βιομηχανίας», όπως μας έχουν μάθει να αποκαλούμε τον τουρισμό, άρχισε να τείνει τα πλοκάμια της απ’ άκρη σ’ άκρη στο ιστορικό νησί μας. Όλοι ενεθάρρυναν! Η είσοδος μετά από λίγο της χώρας στην τότε ΕΟΚ και η άνοδος στην εξουσία, για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης έκανε το τοπίο ακόμη πιο ιδανικό, ακόμη πιο πρόσφορο για νέες επενδύσεις, ακόμη πιο ελκυστικό. Όλα άλλαξαν, μα και τίποτε!

Νέοι κοτζαμπάσηδες, νέοι προεστοί, νέοι προύχοντες, νέοι πρόκριτοι μας φορτώθηκαν στο σβέρκο, και τούτη τη φορά φορούσαν πράσινο ζιβάγκο. Έταξαν χίλια μύρια πράγματα! Υποσχέσεις η μια πάνω στην άλλη και εμείς τους πιστεύαμε και κουνούσαμε με όλο και πιο πολύ νεύρο το πράσινο σημαιάκι με τον κάτασπρο ανατέλλων ήλιο που, τελικά, δεν ανέτειλε ποτέ για τη χώρα μας και για το νησί μας! Υποσχέσεις, μύριες, που η δεύτερη αναιρούσε την πρώτη και πάει λέγοντας. Και εμείς, οι ζαβοί, τους πιστεύαμε και πίναμε νερό στο όνομά τους, και τσακωνόμασταν άγρια μεταξύ μας για την πάρτη τους… τι κατάντια τώρα που το σκέφτομαι! Έτσι μας απόμειναν οι αναμνήσεις, τούτες, που δεν πρόκειται να μας προδώσουν ποτέ.

Περνοδιαβαίνω καθημερινά στα σοκάκια της παλιάς χώρας και η εικόνα της εγκατάλειψης με πληγώνει. Στο νου μου έρχονται σκηνές από άλλες εποχές. Τα στενά δρομάκια αδειανά μέρα νύχτα και μονάχα κάτι πιτσιρίκια Αλβανάκια βλέπεις πότε πότε να ξεπροβάλλουν από τις κοντόκασσες πορτούλες και να σε κοιτούν με περιέργεια λες και είσαι το αξιοθέατο της στιγμής. Και πριν προλάβουν να σου χαμογελάσουν μια ξενική φωνή τα καλεί επιτακτικά να επιστρέψουν πάραυτα μέσα στο φτωχικό λημέρι τους. Φοβάται, δυστυχώς, πλέον «ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη». Αναστενάζω έτσι βαθιά και συνεχίζω το διάβα μου. Από μέσα μου όμως, εδώ και πάρα πολύ καιρό, άρχισε μια φωνή να μου σιγοψιθυρίζει! Μέρα με τη μέρα τούτη δυνάμωνε όλο και πιο πολύ! Πλέον είναι κραυγή και σε λίγο καιρό φοβούμαι πως δεν θα μπορώ να ακούσω ούτε καν τη δική μου λαλιά. Μου φωνάζει νυχθημερόν: «Είσαι συνένοχος, είσαι το ίδιο εγκληματίας και συ με αυτούς, είσαι αχρείος. Άκου την φωνή των προγόνων σου, άκου τους πόσο γοερά σε καλούν!»

Σήκωσα λοιπόν το βλέμμα και είδα τον Ήλιο κατάματα με όλα του τα χρώματα του! Κι όμως δεν στραβώθηκα! Περίμενε και αυτός κάποια μέρα να γυρίσει κάποιος και να τον δει με τον τρόπο που τον κοίταξα εγώ, πολύχρωμο. Το χάρηκε και μού ‘δωσε την ευλογιά του. Μού ‘πε και ένα μυστικό: «Πάρε χαρτί και καλαμάρι, και όσο είσαι νιός και παλικάρι, γράψε ότι ξέρεις και ότι έχεις δει. Την αλήθεια όμως πάντα στην άκρη της γλώσσας σου να έχεις διπλοσταυρωμένη και το όνειρο που ποθείς, ξύπνιος θα το ζήσεις!»

Την αλήθεια να πω; Ποιά αλήθεια; Εγώ απλά, κύριοι ένορκοι του ουρανού, ότι έχω δει, ότι έχω διαβάσει, ότι έχω ζήσει, θα το πω, θα το γράψω, θα το τραγουδήσω και θα το διαλαλήσω όσο πιο δυνατά μπορώ. Βαρέθηκα αδέλφια μου, σιχάθηκα τούτη την ένοχη σιωπή μας!

Λοξές ματιές στο παρελθόν

Άδικη ώρα ήταν τελικά κείνη η τόσο βλογημένη. Κείνη που όλη θαρρούμε πως μας έδωσε ο «Θεός της Ελλάδος» την ευχή του και αντικρίσαμε το κατάλευκο φως της λευτεριάς. Ήταν τότε που οι τρείς «θεόσταλτοι προστάτες» μας καταναυμάχησαν τον Τουρκικό-Αιγυπτιακό Στόλο στην περίφημη Ναυμαχία του Ναβαρίνου το 1827. Δεν είμαστε πλέον σκλάβοι, ραγιάδες, βροντοφωνάξαμε όλοι με ένα στόμα, με μια φωνή, απ’ άκρη σ’ άκρη σε ολάκερη τη μικρούλα τότε νεοσύστατη ελληνική επικράτεια.

Το είχαμε καταλάβει όμως απ’ την πρώτη κιόλας στιγμή πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Μια νέα υποδούλωση είχε έρθει στα κρυφά και μας είχε κάτσει στο σβέρκο. Και τούτη δυστυχώς δεν μπορούσες να την βγάλεις, και τούτη δεν μπορούσες να την πολεμήσεις γιατί απ’ άρματα και ξίφη δε γνωρίζει. Ήταν η οικονομική υποδούλωση, το τρισκατάρατο χρέος!

Δέθηκε και ο τόπος μου με τούτη την κατάρα! Σούρθηκε, άθελά του, πίσω απ’ της βουλές των ξεπουλημένων, από τότε κιόλας, πολιτικάντηδων, επίδοξων σωτήρων μας. Οι νέοι τούτοι «προσκυνημένοι» ήταν διαφορετικής πάστας. Προσκυνούσαν στα κρυφά τους αφεντάδες τους και όχι στα φανερά. Φοβόντουσαν, και φοβούνται, την οργή του μονιασμένου ελληνικού λαού και έκαναν τους τεμενάδες τους στους δυτικούς αφέντες τους κλεισμένοι σε υπερπολυτελή γραφεία, φορώντας ακριβά κουστούμια και ψηλά καπέλα. Ότι φοβόταν οι γέροντες και οι αγράμματοι αγωνιστές του ’21 συνέβηκε. Βγάλαμε το τουρκικό σαρίκι και φορέσαμε την φράγκικη καλύπτρα!

Τα χρόνια, άλλοτε βεβιασμένα, άλλοτε αβίαστα όπως πράττει κατά τη συνήθη του πρακτική ο άψυχος ο γέρο Χρόνος, πέρασαν. Οι εθνικές καταστροφές δεν έμελλε να μας διδάξουν διόλου και οι ριμάδες ήταν και τόσες πολλές. Σουρθήκαμε σε πολέμους που δεν γινόταν να κερδίσουμε, όπως κείνο τον λησμονημένο Ελληνο-Τουρκικό Πόλεμο του 1897. Ηττηθήκαμε, χρεοκοπήσαμε και τότε ήρθαν πάλι πρόστυχα και ξετσίπωτα οι καλοί σωτήρες μας για να μας ξελασπώσουν. Κείνοι, που ήταν οι κύριοι συνένοχοι και υπεύθυνοι της εθνικής μας τραγωδίας ήρθαν για να μας… σώσουν! Μα κατ’ ουσία μας έκαναν ελάχιστες «τεχνικές αναπνοές» έτσι ώστε ο «Έλληνας Ασθενής» να μην πεθάνει και χάσουν πάνω απ’ όλα τα… χρωστούμενα! Και ο Γολγοθάς μας συνεχίστηκε! Η απροσδόκητη αναλαμπή μας κατά τους Βαλκανικούς πολέμους ήταν αποτέλεσμα της δικιάς τους αμέλειας. Τους ξεφύγαμε, καθώς είχαν τις δικές τους έννοιες, οι σκύλοι, καθώς προετοίμαζαν το μεγάλο αιματοκύλισμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ήρθε τότε κείνη η άδικη ώρα και η χώρα μου, η γλυκιά μου πατρίδα μπλέχτηκε σε ένα κυκεώνα που δεν γινόταν να αντιμετωπίσει. Οι προσκυνημένοι έπιασαν δουλειά, πέταξαν της μάσκες και μας οδήγησαν σιδηροδέσμιους στο Μεγάλο Πόλεμο και μετά στην Μικρασιατική καταστροφή, που ήταν και η Νέμεσις μας! Είχαμε ξεφύγει, κάπως, από τα πρέπον δέοντα που οφείλει να έχει ένα καλό υποζύγιο και έπρεπε να επανέλθει έτσι η τάξις! Τάξις είναι για αυτούς το δικό μας Χάος!

Οι προσκυνημένοι αποθρασύνθηκαν πλέον εντελώς κατά το διάστημα του μεσοπολέμου και χόρευαν δίχως ντροπές στους μονότονους σκοπούς των δυτικών ευεργετών μας. Ο κύκλος όμως δεν έμελε να κλείσει εκεί. Πάλι τα ίδια και πάλι απ’ την αρχή! Χρεωκοπία, ψευτοσωτηρία και πάλι… πόλεμος! Αυτή την φορά όμως δεν ήταν όπως ο προηγούμενος. Ήταν πραγματικός Όλεθρος! Έτσι η πρώτη φάση της Ελληνοκτονίας ολοκληρώθηκε!

Μέσα σε αυτό το χαλασμό η ιδιαίτερη πατρίδα μου δεν έμεινε αμέτοχη. Η γλυκιά μου Αξά έδωσε και αυτή την δική της μάχη. Προσέφερε τα δυνατά, νεαρά και αγνά τέκνα της έρμαιο, δίχως να το ξέρει η κακομοίρα, βορά στα σαγόνια των θηρίων που αδημονούσαν για φρέσκο κρέας σαν ένας φρεσκοξυπνημένος Λεβιάθαν κάτω στα απύθμενα Τάρταρα. Η φτώχια και η μιζέρια του ντόπιου πληθυσμού της νήσου μας δεν ήταν δυνατόν να γιατρευτεί με ψευτοπαρεμβάσεις όπως η κατασκευή του μόλου και του λιμενοβραχίονα στην Χώρα της Νάξου. Η εν γένει φτώχια του πληθυσμού του ήταν έκδηλη παντού, αν και αυτό ήταν ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό σε όλη την νησιωτική χώρα. Παροδικά μικρά λιθαράκια ανάπτυξης δεν ήταν δυνατόν να φέρουν αποτέλεσμα. Η κρατική αναπηρία σε συνδυασμό με την τοπική ανεπάρκεια των τοπικών «δημογερόντων», δημοτικών αρχόντων, έπλαθαν ένα εκρηκτικό μείγμα που μέρα με τη μέρα έσπρωχναν τον γηγενή πληθυσμό της Νάξου ολοένα και περισσότερο στην μετανάστευση και στην αναζήτηση σε άλλες περιοχές του «άρτου ημών του περιούσιου»

Η τοπική οικονομία συμβάδιζε πλήρως με την ψυχορραγούσα κρατική ελληνική οικονομία. Γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία και βάλε και λίγο από την εκμετάλλευση του πρωτογενή παράγοντα που άκουγε στο όνομα Σμύριδα Νάξου αποτελούσαν τους βασικούς και μοναδικούς πυλώνες οικονομικής επιβίωσης του τοπικού πληθυσμού. Η παρακμιακή κατάσταση του νέου ελληνικού κράτους μοίραζε αφειδώς τα νοσηρά συμπτώματα της και σε ολόκληρη την νησιωτική χώρα. Εδώ τα πράγματα ήταν όμως κατά πολύ χειρότερα. Η παντελής, σχεδόν, έλλειψη επικοινωνίας με τα μεγάλα αστικά κέντρα της ηπειρωτικής Ελλάδας, και κυρίως με τον λιμάνι του Πειραιά, καθιστούσε την επιβίωση των νησιωτών ένα καθημερινό στοίχημα. Οι άλλοτε εκλεγμένοι και άλλοτε διορισμένοι «δημογέροντες» των νησιών μας, ανάλογα με τα ιδιαίτερα κρατικά και θεσμικά χαρακτηριστικά της κάθε εποχής, ενώ είχαν χάσει κάθε ίχνος ανθρώπινης, ουσιαστικής, αξιοπρέπειας προσπαθούσαν ξεδιάντροπα να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα με διαδοχικές μεγαλοστομίες και φασιστικές υποσχέσεις. Κι όμως, οι κακομοίρηδες οι νησιώτες τους πίστευαν αφού δεν είχαν και κάτι καλύτερο να πράξουν, αφού κάτι η ελλιπής ενημέρωση κάτι το χαμηλό έως ανύπαρκτο μορφωτικό επίπεδο του πληθυσμού καθιστούσαν το περιβάλλον ιδανικό για τους επίδοξους αετονύχηδες εκμεταλλευτές, κρατικούς και μη.


Νέες προσδοκίες, νέα εποχή, παλιά συνταγή

Με το λυκαυγές της απελευθέρωσης οι συνθήκες στην νησιωτική χώρα ήταν δραματικές όχι όμως στο ίδιο βαθμό όσο ήταν στην ηπειρωτική χώρα. Εκεί ο διαφαινόμενος εμφύλιος σπαραγμός είχε δρομολογηθεί και οι ελευθερωτές μας δεν αποδείχθηκαν και τόσο ευγνώμονες απέναντι στην «μικρά πλην έντιμο Ελλάς» η οποία έδωσε τα μέγιστα σε έναν αγώνα τον οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να είχε αποφύγει εάν οι κατά καιρούς ηγέτες του έθνους δεν είχαν τέτοιες ξεδιάντροπες υποτακτικές τάσεις. Την δεκαπενταετία που ακολούθησε, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’60, η Νάξος άρχισε να βιώνει κάποιες αλλαγές και να της παρουσιάζονται κάποιες ευκαιρίες οι οποίες θα μπορούσαν να την είχαν καταστήσει από τότε ένα ιδανικό οικονομικό παράδεισο. Η σύσταση του ιδιωτικού Νοσοκομείου του αείμνηστου Γιαννούλη Μανωλά καθώς και κάποιες αμυδρές, δειλές, αλλά καλοδεχούμενες παρεμβάσεις του κρατικού μηχανισμού άρχισαν να στέλνουν μηνύματα αισιοδοξίας στους κατοίκους. Όμως όλα αυτά ήταν ένα παροδικό όνειρο που πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε εφιάλτη.

Έτσι φτάσαμε στην ανατολή της «Τουριστικής Εποχής», μέσα προς τέλη της δεκαετίας του ’60 και κυρίως αρχές της δεκαετίας του ‘70. Το νησιωτικό τοπίο πιάστηκε κυριολεκτικά εξ απήνης και παντελώς απροετοίμαστο για την νέα ευρωπαϊκή μόδα. Ο κυβερνητικός σχεδιασμός ανύπαρκτος. Δεν υπήρχαν καν σκέψεις για την εκπόνηση σχεδίου εκμετάλλευσης του η έστω σχετικής οργάνωσης των διαφωνούμενων επενδυτικών ενδιαφερόντων καθώς και της αμόρφωτης, πλέον φιλόξενου, και ανεκπαίδευτης σχετικά τοπικής νησιωτικής κοινωνίας. Το «φαινόμενο» τούτο έμελλε να εξελιχθεί στο υπ’ αριθμό ένα παράγοντα οικονομικής ανάπτυξης της οικονομικής άνθισης της χώρας αλλά και ειδικότερα του μαραμένου αμελημένου και ξεχασμένου νησιωτικού χώρου ο οποίος από απλός κομπάρσος εξελίχθηκε στο νούμερο ένα λόγο αναφοράς. Όμως πάλι τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θα έπρεπε. Για μια ακόμη φορά οι «νεοραγιάδες» έκαναν το χρέος τους!

Χρησιμοποιώντας το «Ναξιακό παράδειγμα» ως ενδεικτικό μέσον αναφοράς, αν και σε μερικές νησιωτικές περιοχές, όπως τα Δωδεκάνησα, οι συνθήκες ήταν διαφορετικές για λόγους που δεν προτιθέμεθα να αναλύσουμε εδώ, θα επιχειρήσω να περιγράψω τη διαδρομή της βίαιης μετεξέλιξης ενός παρθένου τοπίου σε ένα οικτρό πολεοδομικό και χωροταξικό έκτρωμα!

Η Ναξιακή αλλά και η ευρύτερη νησιωτική περιοχή ήταν παντελώς εγκαταλελειμμένη από πλευράς υποδομών. Ακόμα και αυτή η ηλεκτροδότηση ήταν ένα όνειρο των δύσμοιρων και ηρωικών κατοίκων που ήρθε πανηγυρικά να εκπληρωθεί μόλις περί τα μέσα της δεκαετίας του ’80 σε όλα τα μήκη και τα πλάτη των Κυκλάδων. Το οδικό δίκτυο ήταν κομμένο και ραμμένο κυρίως στα μέτρα των όνων που ακόμη και στα μέσα της δεκαετίας του ’80 κυριαρχούσαν ως μεταφορικό μέσο για τους κατοίκους των ορεινών περιοχών του νησιού. Όταν οι άρχισαν «ριζικές και ουσιαστικές» οδικές παρεμβάσεις αυτές έγιναν με κυρίαρχο γνώμονα το συμφέρον των ψηφοφόρων του κάθε Δημάρχου και Δημοτικού Συμβούλου με αποτέλεσμα πληθώρα κακοτεχνιών, παντελής έλλειψη ουσιαστικής σχεδίασης κ.α. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα, που θυμάμαι ακόμη, είναι αυτό που συνέβη όταν γινόταν η διάνοιξη του δρόμου Αγίας Άννας – Πλάκας. Οι επιχειρηματίες της Αγίας Άννας είχαν στην κυριολεξία επαναστατήσει και δεν επέτρεπαν τη διάνοιξη του δρόμου με αιτιολογία ότι… φοβόντουσαν ότι τα λεωφορεία δεν θα άφηναν πλέον τους τουρίστες στην Αγία Άννα και θα τους πήγαιναν κάτω στην Πλάκα με αποτέλεσμα την οικονομική παρακμή τους! Έτσι, το αποτέλεσμα είναι αυτό που μπορείτε να θαυμάσετε σήμερα με μία απλή βόλτα, ιδίοις όμμασι, στην εν λόγω περιοχή.

Η έλλειψη στοιχειώδους πολεοδομικού και χωροταξικού σχεδιασμού αλλά και παντελής η έλλειψη ηθικού αναστήματος των διεφθαρμένων αρμόδιων κρατικών υπηρεσιών οδήγησε σε μία ραγδαία άναρχη δόμηση. Η οικτρή εικόνα των παραθαλάσσιων περιοχών δεν είναι το μόνο θλιβερό παράδειγμα. Ξενοδοχεία, εστιατόρια, καφετέριες, μπαράκια και ένα σωρό άλλου είδους εμπορικές τουριστικές επιχειρήσεις κτίστηκαν πάνω στο αιγιαλό καταπατώντας και βεβηλώνοντας εισαεί το φυσικό πλούτο και κάλλος του νησιού. Έργα υποδομής όπως η προέκταση του μικρού λιμενοβραχίονα, η κατά πλάτος προέκταση της παραλιακής ζώνης της Χώρας της Νάξου, η δημιουργία της μαρίνας με παράλληλη, επιπλέον, επέκταση του μικρού λιμενοβραχίονα ήρθαν και άλλαξαν άρδην την πρώτη εικόνα του νησιού δυστυχώς όχι προς το καλύτερο. Συνοπτικά και για να μην μακρηγορώ αναφέροντας συστηματικά τον μακρύ κατάλογο ατυχών και άστοχων παρεμβάσεων θα κλείσω την εν λόγω παράγραφος αναφέροντας μόνο τούτο: Κατέβα φίλε και ρίξε μια ματιά στην «Παραγκούπολη» της παραλιακής ζώνης και κατόπιν πήγαινε μια βόλτα και δες τον οικιστικό Αρμαγεδδών τόσο της Χώρας αλλά ιδιαίτερα των περιοχών του Αγίου Προκοπίου, της Αγίας Άννας και πες μου μετά αν έχω δίκιο η όχι!

Ο πρωτογενής και δευτερογενής παραγωγικός τομέας της τοπικής κοινωνίας βάλτωσε στον βούρκο που ονομάστηκε Ευρωπαϊκές Κοινοτικές Επιδοτήσεις. Η γεωργία μετεξελίχθηκε σε ένα κακέκτυπο μείγμα αγροτουριστικών πειραμάτων ενώ η κτηνοτροφία περιορίστηκε δραστικά στην ορεινή Νάξο με μερικές πεδινές εκλάμψεις. Ο ορυκτός πλούτος της ορεινής Νάξου και κυρίως τα κατάλευκα μάρμαρά της υφαρπάχθηκαν στην κυριολεξία αφήνοντας πίσω τους οι αδέξιοι επίδοξοι λατόμοι ένα κρανίου τόπο, έγκλημα το οποίο ακόμη και μέχρι της μέρες μας ακόμη συντελείται. Τέλος, οι αναφορές που μπορούν να γίνουν σχετικά και μόνον με όλα τα εμφανή κακώς κείμενα της βεβιασμένης και βίαιης ανάπτυξης που βίωσε το νησί είναι ένας μακρύς κατάλογος, που δεν είναι άλλωστε και αυτοσκοπός του παρόντος άρθρου. Φανταστείτε να πιάσουμε και τα μη και τόσο εμφανή τι έχει να γίνει, εγκυκλοπαίδεια θα χρειαστεί να συντάξουμε!

Το σήμερα δεν έχει γιατρέψει ακόμη της αμαρτίες του χθες

Φτάσαμε έτσι λοιπόν στο σήμερα και κανείς δεν τολμά να αναζητήσει την ουσιαστική απάντηση στο «Τις Πταίει;» χωρίς να κρύβεται πίσω από ψευτοδικαιολογίες και κουτοπονηριές που εύκολα διατυπώνονται, ακόμη πιο εύκολα πιστεύονται, αλλά εν τέλει το μοναδικό που έχουν προσφέρει είναι μία διαχρονική τροφή για την επόμενη αποτυχία και την επόμενη εθνική συμφορά. Σωτήρες, «Αγγέλους» και «Αγίους» έχουμε δει δεκάδες και εγώ προσωπικά έχω διαβάσει εκατοντάδες σελίδες για ακόμη περισσότερους. Όμως, όλοι μας, ακόμη και ο γραφών επίδοξος νεοέλλην «Σοφός», έχουμε ένα μερδικό στην τεράστια πίττα της Εθνικής, Κρατικής, Τοπικής αποτυχίας μας. Το νέο «Τις στο καλό Πταίει;» πρέπει πλέον να απαντηθεί επιτακτικά και με γνώμονα την ωμή αλήθεια, όσο και αν αυτή δεν αρέρσει στους περισσοτέρους από εμάς να την δούμε κατάματα.

Εμείς, απαντώ εγώ, δίχως περιστροφές και χωρίς κανένα απολύτως ενδοιασμό και δισταγμό. Αποκλειστικά και μόνο ΕΜΕΙΣ !

Η νεοελληνική κοινωνία αποτυπώνει πλήρως την σαθρή και δύσοσμη αποσύνθεσή της σε όλα της τα επίπεδα. Αυτό δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Κουβαλάμε μαζί μας από πολύ παλιά αυτές τις κακές, «ραγιάδικες», συνήθειες. Αποζητούμε μετ’ αγωνίας και μετ’ απελπισίας την ταύτισή μας με τον δυτικό κόσμο, που παρεμπιπτόντως θεωρούμε και δικό μας επίτευγμα, αλλά τα δείγματα γραφής μας είναι άκρως ανατολίτικου περιεχομένου και ουσίας. Σαν ξεσαλωμένοι «πιερότοι» φορούμε καθημερινώς τη δυτικού τύπου στολή μας και ξαμολιόμαστε στις παραλίες και στις καφετέριες όπου επιδεικνύουμε τον ασύστολο δανεικό και καταχρεωμένο «πλούτο» μας, ο οποίος, χάρη στο φτωχό μυαλό μας, έχει να κάνει με τις νέες μας αγορές! Το ipod, η το iphone, το νεοκυκλοφορηθέν ipad, κάποιο Laptop τελευταίο μοντέλο, οι νέοι διαδικτυακοί μας φίλοι στο Facebook, η καινούργια μας Mercedes, που πέραν του ότι είναι καταχρεωμένη για μια ζωή δεν έχουμε ούτε βενζίνη να της βάλουμε, και άλλα παρόμοια δυτικά «επιτεύγματα» και κοινωνικά «κληροδοτήματα». Έτσι επόμενο ήταν κάποτε να φτάσουμε στο τελικό και αναμενόμενο «Διά ταύτα:» που όλοι μας περιμέναμε και σε όλους μας, εν τέλει, έκανε τόση μεγάλη έκπληξη!

Χρεωκοπία, ολοκληρωτική – αν και εμείς του έχουμε κολλήσει μια πιο όμορφη ταμπελίτσα που λέγεται «Μηχανισμός Στήριξης» - οικονομική μα πάνω απ’ όλα κοινωνική. Η ζωοποιός διαφορά είναι ότι τα δυσάρεστα αποτελέσματα της πρώτης είναι άμεσα και εμφανή ενώ της δεύτερης θα αργήσουν λίγο να φανούν καθότι το «πτώμα» που λέγεται «Σύγχρονη Ελλάς» θα πρέπει να βρωμίσει πρώτα! Εδώ πάλι οι απόψεις κάποιων διίστανται. Μερικοί φοβούνται ότι η κοινωνική μας κρίση έρχεται ενώ κάποιοι άλλοι, μεταξύ αυτών και εγώ, επιχειρηματολογούν ότι η κοινωνική εκπόρνευση μας έχει συμβεί εδώ και κάμποσα χρόνια αλλά η λάσπη που κατά κουβάδες έχουμε στα μάτια δεν μας έχει αφήσει να δούμε καθαρά αυτή τη νοσηρή κατάσταση.

Τοπικά, σε Ναξιακό περιβάλλον δεν διαφέρουμε και πολύ από τις υπόλοιπες τοπικές κοινωνίες του ευρύτερού ελληνικού χώρου. Όμως, διαφέρουμε κατά πολύ από τις αντίστοιχες κοινωνίες του ευρύτερου κυκλαδίτικου τοπίου. Νομίζω πως αν παίρναμε τους κατοίκους της Πάρου η της Μυκόνου και τους φέρναμε στη Νάξο η εικόνα του νησιού μας θα ήταν, τουλάχιστον, ανεκτικότερη του παρόντος, χωρίς να θέλω να παρασημοφορήσω τους εν λόγω κατοίκους για τα υπόλοιπα εν γένει κατορθώματα τους, καθώς και αυτοί είναι βαριά ασθενής από την «εκ Ελλήνων μιαρής Νόσου». Αλλά, τι είναι αυτό που διαφοροποιεί τόσο πολύ την τοπική κοινωνία των κατοίκων της Νάξου, στήνωντας στο τοίχο ένα ολάκερο νησί, σε σχέση με τις υπόλοιπες νησιωτικές και, ιδιαίτερα, τις κυκλαδίτικες κοινωνίες. Θα απαντήσω ωμά και όσο το δυνατόν πιο απλά και κατανοητά: Αρρωστημένα προσωπικά οικονομικά συμφέροντα, που δεν έχουν τον στοιχειώδη ενδοιασμό μπροστά στο ιδίο όφελος να αφήσουν πίσω τους στάχτη και μπούρμπερη όλο το πανέμορφο, κατά τ’ άλλα, νησί!

Η προάσπιση του προσωπικού, και μόνον, συμφέροντος ,ανεξάρτητα με τις όποιες επιπτώσεις θα μπορούσε να έχει αυτό στα υπόλοιπα μέλη τις νησιωτικής κοινωνίας μας, έχει οδηγήσει το νησί να σέρνεται πίσω από τις εξελίξεις και τους κατοίκους τους να επαιτούν για αυτονόητα και αυτοδίκαια πράγματα. Δεκάδες, κατ’ ελάχιστον, χαμένες ευκαιρίες που θα μπορούσαν να έχουν αλλάξει την όλη εικόνα του και να είχαν μετατρέψει τη θλιβερή σημερινή εικόνα του χάθηκαν όλες, σχεδόν, θυσιασμένες στο βωμό του προσωπικού συμφέροντος. Από πού να ξεκινήσει κανείς και που να τελειώσει! Λιμάνι, Αεροδρόμιο, Εργοστάσιο Σμύριδας, Περιφερειακός Νήσου, Φράγμα Παρατρέχου κ.α. Ευκαιρίες που πέρασαν και πάνε. Για πόσο θα επανερχόμαστε πίσω και πάλι πίσω στο ερώτημά, «Τις στο καλό Πταίει;». Δεν θα πάψω να ρωτώ, δεν θα πάψω να αναζητώ μια στοιχειώδη απάντηση που θα μας κάνει τουλάχιστον να αναθαρρήσουμε λίγο βρε αδελφέ καθώς: «κάτι θα είναι και αυτό, μια αρχή, ένα φως στην άκρη του σκοτεινού τούνελ που έχουμε περιέλθει!» Ένας ανακουφιστικός αναστεναγμός έστω του τύπου: «Τώρα ξέρω και επιπλέον γνωρίζω πώς να αντιδράσω!». Πάντως η απάντηση είναι τόσο απλή και τόσο εύκολη!

Εμείς φταίμε! Γιατί στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές σαν «καλά παιδάκια» που είμαστε θα σουρθούμε πίσω από τα μικροσυμφέροντα μας και θα θάψουμε για μια ακόμη φορά το μέλλον του νησιού μας σταυρώνοντας και οδηγώντας στο Δημαρχιακό Θώκο ανάξιους και άσχετους ανθρώπους.

Εμείς φταίμε! Επειδή θέτουμε το προσωπικό μας συμφέρον υπεράνω του συνολικού απλά και μόνο για να καλύψουμε μια μικροπονηριά, μια μικροαπατεωνιά, ένα μικροβόλεμα, ένα ψευτορουσφετάκι και πάει λέγοντας. Έτσι διαιωνίζουμε την παρανομία και σφυρηλατούμε την αδικία αφού κανείς μας δεν τολμάει να μιλήσει, να αντιδράσει, όταν το δίκιο τον πνίγει, αφού όλοι έχουμε τις παρανομίες μας, τα αμαρτήματά μας που δεν μας επιτρέπουν να αντιδράσουμε. Ανταλλάσουμε έτσι τη θέση του δημόσιου κατήγορου με αυτή του κατηγορούμενου.

Εμείς φταίμε! Επειδή έχουμε φτάσει στο απίθανο σημείο ηθικής φθοράς και κοινωνικής διαφθοράς που θεωρούμε φυσιολογικές κάποιες ανεκδιήγητες συμπεριφορές που σε οποιοδήποτε άλλο σημείο θα ήταν αντικείμενο κοινωνικού χλευασμού και περιθωριοποίησης των συντελεστών τους. Για παράδειγμα, που αλλού στον κόσμο θα σε έκλεβαν τόσο εμφανώς και πρόστυχα όσο μερικοί επαγγελματίες οδηγοί της Νάξου και ουδείς δεν θα αντιδρούσε! Έτσι, κλείνουμε την πόρτα πίσω μας και λέμε και ευχαριστώ στους γνωστούς, αγνώστους λήσταρχους συμπολίτες μας!

Εμείς φταίμε! Έχουμε αναδείξει τόσους και τόσους ναξιακής καταγωγής έλληνες πολιτικούς – μέχρι και πρωθυπουργό έχουμε την τιμή να κατάγεται από το νησί μας, ο αείμνηστος Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, αν και τα έργα της περιόδου της πρωθυπουργίας του καλόν θα ήταν να μην τα θυμόμαστε καλύτερα - και κανείς απ’ αυτούς δεν έπραξε τα ηθικά δέοντα για να ικανοποιήσει έστω μερικώς το περί δικαίου αίσθημα των εκλογέων του που στη συντριπτική πλειοψηφία τους είναι αμιγώς Ναξιακής προέλευσης. Εν αντιθέσει όμως, εμείς σερνόμαστε πίσω από διάφορες ποταπές πολιτικές προσωπικότητες, που κάτω από άλλες περιπτώσεις δεν θα καταδεχόμασταν ούτε καλημέρα να τους πούμε, ικετεύοντας και όχι απαιτώντας για τα ευκόλως εννοούμενα.

Εμείς φταίμε! Γιατί το τοπικιστικό αίσθημα στη Νάξο μας είναι ένα σπάνιας έκτασης φαινόμενο που χαίρει βαθιάς και επισταμένης επιστημονικής έρευνας. Οι Χωραΐτες ενεργούν αποκλειστικά και μόνο για τη πρόοδο, και μόνο, της πόλης της Νάξου, οι Φιλοτίτες για το Φιλότι, οι Κορωνιδιάτες για την Κόρωνο, οι Απεραθίτες για τ’ Απεράθου και πάει λέγοντας. Όλοι μας αμελούμε όμως το σπουδαιότερο! Είμαστε επιβάτες στο ίδιο πλοίο και όλοι πρέπει να εργαστούμε έτσι ώστε να φτάσουμε γρήγορα και με ασφάλεια στον προορισμό μας. Αν βουλιάξει το σκάφος μας θα πνιγούμε όλοι, αν και στο νησί υπάρχουν δεκάδες φελλοί και όλο και κάποιος τελικά θα επιπλεύσει και στο τέλος θα σωθεί!

Εμείς φταίμε! Χρόνια τώρα βλέπουμε τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους που ασχολούνται με τα κοινά του νησιού να πλουτίζουν στην πλάτη μας, να καταστρέφουν το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας και παρόλα αυτά εμείς εξακολουθούμε να τους ανεχόμαστε, να τους χαιρετούμε κάνοντας και τις ανάλογες δουλικές υποκλίσεις και το χυδαιότερο να τους ξαναεκλέγουμε στις επόμενες εκλογές! Πήξαμε στους προέδρους, αντιπροέδρους, γραμματείς και «φαρισαίους», αγράμματους κομματάρχες και εξέχοντες πολιτικούς ακόλουθους που έδεσαν το άρμα της ανάπτυξης του νησιού πάνω στο άρμα της δικής τους «εισοδηματικής και περιουσιακής ανάπτυξης». Τα σωματεία και οι σύλλογοι έχουν ξεφυτρώσει κατά δεκάδες και τα περισσότερα εξ αυτών είναι εντελώς παρασιτικά και άνευ αντικειμένου. Αν κατέβεις κάποιο τυχαίο βραδάκι στην παραλιακή ζώνη της Χώρας της Νάξου και ρίξεις μακριά «τον οβολό σου» όλο και κάποιο κεφάλι προέδρου, η Γιάννη, θα πετύχεις!

Εμείς, εξ’ ολοκλήρου και μόνο φταίμε, εν τέλει! Γιατί απλά η σημερινή και διαχρονικά κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική παρακμή μας έχει τις ρίζες της στο δικό μας ηθικό ευτελισμό που κατρακυλά ταχύτατα σε απύθμενα Τάρταρα, απ’ τα οποία μονάχα μία νέα εθνική συμφορά θα μπορέσει να μας σώσει!

Θα μπορούσα να αναφέρω ακόμη δεκάδες αιτίες που να δικαιολογούν την άποψή μου ότι για όλα φταίει ο Ναξιακός λαός, όμως δεν θα είχε περαιτέρω νόημα. Αυτοί που είναι υποψιασμένοι και βλέπουν με καθάριο βλέμμα την κατάσταση και απλά ρίχνουν και κάποιο έστω απρόσεκτο βλέμμα τριγύρω τους θα καταλάβουν αν έχω δίκιο η όχι. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή απ’ ό,τι μπορούν να περιγράψουν, εν δυνάμει, μερικές άψυχες κόλλες χαρτί, στολισμένες με όμορφα και ηχηρά επίθετα. Όμως, δεν πάει άλλο.

Χάσαμε πάρα πολλά χρόνια εν αναμονή της πραγματοποίησης των παραμυθένιων οραμάτων που μας έταξαν. Εμείς όμως, θαρρώ, πως είμαστε πλέον μεγάλα παιδάκια και στα παραμυθάκια της γιαγιάκας πλέον δεν πολυπιστεύουμε. Ήρθε η ώρα να πάρουμε την τύχη του νησιού στα χέρια μας, και αυτό που λέω… το εννοώ!

Πρέπει να δράσουμε άμεσα και πρώτα απ’ όλα επιβάλλεται την επανάστασή μας αυτή να την ξεκινήσουμε αναθεωρώντας ριζικά την ίδια τη παλαιολιθική νοοτροπία μας και την εν γένη ανατολίτικη προσωπικότητά μας.

  • Να σφυρηλατήσουμε μέσα μας την ιδέα της υπακοής στη νομιμότητα, με οποιοδήποτε κόστος, και τότε ως εκ του θαύματος θα αισθανθούμε άμεσα τόσο δυνατοί και ανάλαφροι αποβάλλοντας τα χρόνια τούτα ηθικά βαρίδια!
  • Να περιθωριοποιήσουμε όλους αυτούς που έβλαψαν το κοινό καλό με τη συμπεριφορά τους αλλά και με την κοντόφθαλμη προνοητικότητα τους, που μόνο αθέλητη και τυχαία δεν ήταν.
  • Να επιλέξουμε ανθρώπους ικανούς και τίμιους και να τους στηρίξουμε ουσιαστικά και με έργο, όχι μονάχα με πομπώδη ξερά ανούσια λόγια, στο δύσκολο έργο τους που δεν θα είναι άλλο από την επαναφορά του νησιού μας, επιτέλους, στο σωστό δρόμο που οδηγεί στην ανάπτυξη και την ευμάρεια, που είναι και το ζητούμενο, του συνόλου του πληθυσμού του.
  • Η χώρα μας έχει ανάγκη τώρα, όσο ποτέ άλλοτε, ουσιαστικά δείγματα αλληλεγγύης, αλληλοσυνεννόησης και αλληλοσεβασμού. Δεν πρόκειται να αναλυθώ σε προγραμματιστικές δηλώσεις του τύπου: το λιμάνι να γίνει εδώ και όχι εκεί, να φτιάξουμε εδώ το δικαστικό μέγαρο και όχι εκεί, να πλακοστρώσουμε αυτό το πεζοδρόμιο και να επεκτείνουμε το τάδε. Αν μπω σε αυτή τη διαδικασία τότε το παιχνίδι το έχω χάσει, όχι με τους αναγνώστες μου αλλά με τον ίδιο μου τον εαυτό!
Τα λάθη του παρελθόντος θα πρέπει να είναι αντικείμενα ιστορικής μελέτης και θλιβερά δείγματα προς αποφυγήν αντιγραφής και επανάληψης. Δεν έχουν ωφελήσει καμία κοινωνία παρατεταμένα λαϊκά δικαστήρια όπως αυτά που βιώνουμε τελευταία. Στο έγκλημα αυτό που συντελέστηκε εις βάρος του ελληνισμού μερδικό έχουμε όλοι και όχι μονάχα οι σημερινές και εν ζωή γενεές. Η σκούφια του αλληλοσπαραγμού κρατάει από πολύ παλιά και το φάρμακο της Ελλάδος δεν είναι άλλο από την άμιλλα και την ομόνοια.

«Εν δικαίω» πρέπει να πράττουμε και μονάχα έτσι θα προσανατολιστούμε σωστά. Το δρόμο μας θα τον ξαναβρούμε, το στοίχημα θα είναι όμως να μην τον ξαναχάσουμε. Όλες οι εθνικές κοινωνίες σπαράζονται, κατά καιρούς, από αλληλοσπαραγμούς, παρακμάζουσες καταστάσεις, κρίσεις ταυτότητος, ύπαρξης και κυρίως πολιτισμικού και οικονομικού εκφυλισμού. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι αυτό. Αργά η γρήγορα θα επανέλθουμε. Το έχουμε ξαναπάθει πολλές φορές και δυστυχώς μυαλό δεν βάλαμε. Δεν πρέπει όμως ξαναγυρίσουμε ποτέ άλλοτε εδώ. Πρέπει κάποτε να διδαχθούμε από τα μύρια τόσα ιστορικά λάθη μας.

Η επιτυχία μας θα είναι όχι να επανέλθουμε στον πολιτισμικό «θρόνο», που άλλοτε δίκαια και ορθά κρατούσαμε, αλλά να έχουμε ιστορική συνέχεια σαν πόλη, σαν νησί, σαν κράτος και, κυρίως, σαν έθνος. Οι αμιγώς καθαρές και συμπαγείς εθνικές κοινωνίες, όπως εν προκειμένω η ελληνική, βρίσκονται εν πολιτισμικό διωγμό κάτω από το πέπλο της τεχνολογικής προόδου που συγκαλύπτει επιτυχώς το δράκοντα της παγκοσμιοποίησης και της ισοπέδωσης των ιδιαιτεροτήτων του κάθε έθνους. Ο Ελληνισμός δεν θα βγει αναίμακτος από αυτή την άνευ προηγουμένου ιδιόμορφη σύγκρουση. Θα βγει όμως σίγουρα νικητής, γιατί οι ηθικές βάσεις του, όσο και αν έχουν διαχρονικά φθαρεί, είναι πολύ πιο στέρεες από τον διωκτών του. Ευτυχώς, άλλοι έπλασαν για εμάς τόσο άυλο πλούτο που όσον και αν ξοδέψουμε δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ. Το στοίχημά μας, το στοίχημά μου; Να κληροδοτήσουμε και εμείς κάτι στα παιδιά μας. Εκείνοι μας άφησαν έναν Παρθενώνα, την Δημοκρατία, τη Φιλοσοφία, έθεσαν τις ρίζες της σύγχρονης επιστήμης στην πιο γόνιμη γη που θα μπορούσε να υπάρξει!

Εμείς οι σύγχρονοι νεοέλληνες ανάξιοι Νάξιοι, οι τόσο πλαδαροί στο σώμα και στο νου τι θα αφήσουμε κληρονομιά στους απογόνους μας! Δεν πρέπει να θαμπωνόμαστε από γυαλιστερές, φανταχτερές, ψεύτικες και τόσο σαθρές μοντέρνες οικονομικές αυτοκρατορίες. Άλλωστε ιστορικά έχει αποδειχθεί πως, διαχρονικά, οι αυτοκρατορίες όσο δύσκολα κτίζονται τόσο εύκολα αλώνονται!


Αρκουλής Γιάννης

"Πολιτικός και Ιστορικός Αλχημιστής"
 
Να κόψουμε να είμαστε τόσο ευκολόπιστη.
Hoanis Arkoulis Web Developer

Morbi aliquam fringilla nisl. Pellentesque eleifend condimentum tellus, vel vulputate tortor malesuada sit amet. Aliquam vel vestibulum metus. Aenean ut mi aucto.