Οι Καβαλάρηδες του Μεσοπολέμου



Μα λες να κόβουν βόλτες στον ουρανό οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης και εμείς να μην έχουμε πάρει πρέφα ακόμη τίποτα; Όλα είναι πιθανά, όπως τουλάχιστον υποστηρίζει μία «εφημερίδα» σε χθεσινό πρωτοσέλιδό της (συγκεκριμένα πρόκειται για την «Ελεύθερη Ώρα»). Σίγουρα όλοι όσοι γνωρίζουν κατιτίς από την όποια ποιότητα έχει απομείνει στις εν Ελλάδι εφημερίδες η εν λόγω, ας πούμε, φυλλάδα, δεν διεκδικεί εδώ και καιρό κάποιο βραβείο ποιότητάς για τα γραπτά της. Όμως μέσα στην όλη παραμυθολογία αυτών των παρανοϊκών – τουλάχιστόν κατ’ εμέ - δημοσιεύσεων υπάρχει μια μικρή δόση αλήθειας που οφείλω να παρατηρήσω και, πολύ περισσότερο, να σχολιάσω. 

Δεν ξέρω εάν διανύουμε μια προ-αποκαλυπτική περίοδος όπου τα τόσα δεινά τα οποία μας περιγράφει ο Ιωάννης στα γραπτά του μέλει να πέσουν επί τας κεφαλάς ημών και υμών, όμως διανύουμε όντως μια προπολεμική περίοδο! Ναι, ναι, καλά ακούσατε, προπολεμική περίοδος. Δεν χρειάζεται ούτε μάντης να είσαι ούτε κάποιος προφήτης τύπου Νοστράδαμου, Ιωάννη η δεν ξέρω ‘γω ποιανού άλλου χριστεπώνυμου και μη μαντατοφόρου κακών συμβάντων για να το καταλάβεις. Απλά το μοναδικό με το οποίο θα πρέπει να έχεις οπλιστεί θα είναι μια ιχιά ιστορική γνώση, με σοβαρό υπόβαθρο, και όχι από εκείνην που προσφέρουν απλόχερα τα αυτοαποκαλούμενα «ιστορικά» περιοδικά που έχουν πλημμυρίσει την ελληνική αγορά στο όνομα της εμπορευματοποίησης των πάντων. Προσωπικά δεν είμαι ιστορικός, ούτε φιλοδοξώ να γίνω. Ένας απλός ιστοριοδίφης είμαι ο καημενούλης ο οποίος εδώ και 30 χρόνια, (ναι, ναι καλά ακούσατε αλλά δεν σας λέω πόσων χρονών είμαι), προσπαθώ να ανακαλύψω μέσα στις σελίδες της επιστημονικής ιστοριογραφίας πότε και πως θα γυρίσει πάλι ο τροχός, όχι εκείνος ο γνωστός του κακομοίρη του φτωχού, αλλά κείνος ο άλλος, του θεού του πολέμου και θα μας πλακώσει για μια ακόμη φορά. Εξάλλου, για να λέμε και του πολεμοχαρή το δίκιο, είναι πολλά τα εβδομήντα τόσα χρόνια παγκόσμιας και ευρωπαϊκής ειρήνης, τουλάχιστον σε επίπεδο μεγάλων δυνάμεων, αν και το προηγούμενο ρεκόρ ήταν ενενήντα εννέα ολάκερα χρόνια, (1815 – 1914).

Τα σημάδια είναι πολλά για την επερχόμενη καταιγίδα, όπως τουλάχιστον προσωπικά θέλω να πιστεύω. Μια παγκόσμια οικονομική κρίση η οποία όλο και βαθαίνει τόσο σε ευρωπαϊκό επίπεδο όσο και σε παγκόσμιο. Ένας ανόητος θρησκευτικός φανατισμός που έχει πλέον τόσο την πολιτική του όσον και την στρατιωτική του έκφραση ειδικότερα στις πλέον υπανάπτυκτες χώρες του κόσμου. Μια παντελής άγνοια του παγκόσμιου πληθυσμού για το τι εν ουσία παίζεται πίσω απ’ τις πλάτες του αφού η εμπορευματοποίηση της είδησης έχει άγει την εποχή της ενημέρωσης, της επικοινωνίας και τις αφιλόκερδης πληροφορίας και γνώσης (κυρίως μέσω του διαδικτύου), να μετατραπεί σε εποχή της αμάθειας και της απόλυτης αποχαύνωσης, κυρίως, δυστυχώς, τις νεολαίας μας. Σε όλα αυτά βέβαια υπάρχουν και εξαιρέσεις, εξαιρετικά λαμπρές σε μερικές περιπτώσεις, που όμως όσο περνούν τα χρόνια γίνονται και σπανιότερες. Όλα αυτά έχουν οδηγήσει τις κοινωνίες των απανταχού λαών της υφηλίου να αναδείξουν ηγεσίες πλήρως ανεπαρκείς των δύσκολων χρόνων που διανύουμε, και φυσικά, όχι μόνο σε πολιτικό επίπεδο. Όλοι ομιλούν για την περίφημη «Δημοκρατία», που στην ουσία πρόκειται περί αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτισμού. Αλλά ποια είναι η «Δημοκρατία» την οποία ευαγγελίζονται οι πάντες; Μήπως είναι κείνο το πολίτευμα στο οποίο η γνώμη έντεκα ηλίθιων και αμαθών υπερισχύει της γνώμης των δέκα σοφών; Σίγουρα κάτι τέτοιο παίζει και σήμερα όπως άλλοτε ίσχυε και πάντοτε. Δεν με πιστεύετε; Ρίξτε σας παρακαλώ μια ματιά στους δύο υποψήφιους για την θέση του Πλανητάρχη στις ΗΠΑ και θα καταλάβετε τι εννοώ! 

Συνοψίζοντας όλα τα παραπάνω και θέλοντας να ξεφύγω από τα στενά εθνικά πλαίσια των μύριων τόσων προβλημάτων των οποίων μας έχουν ζώσει εδώ και έξι χρόνια θα ήθελα να επισημάνω σε όλους μας πως θα πρέπει να επαγρυπνούμε διαρκώς για αυτό που θα μας ξημερώσει το αμέσως επόμενο πρωινό. Το μοναδικό που έχει ίσως εμποδίσει το αναπάντεχο είναι το ό,τι αυτή τη στιγμή απ’ την μια δεν υπάρχουν εμφανή αντίπαλα στρατόπεδα, τουλάχιστον σε στρατιωτικό επίπεδο, οι μουσουλμανικές χώρες δεν έχουν το απαραίτητο οπλοστάσιο για να επιβάλλουν το πολιτικό Ισλάμ καθώς και το ό,τι, ευτυχώς, οι λαοί τις Ευρώπης έχουν, σε συντριπτικό επίπεδο, αποβάλλει την μεσαιωνικού τύπου χριστιανική θεοκρατία, (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων μέσα στις οποίες είναι και η πατρίδα μας, δυστυχώς). Αυτό, ακούσια, έχει οδηγήσει σε μια πολιτική κατευνασμού και ήπιας πολιτικής και εθνικής αντιμετώπισης έναντι που πολιτικού και στρατιωτικού ισλάμ. Όμως αυτό δεν πρόκειται να συνεχιστεί για πάντα. Η έξαρση του εθνικιστικού και ακροδεξιού Ευρωπαϊκού φανατισμού, που μέρα με την μέρα γιγαντώνεται και κυρίως εκφράζεται και εκλογικά, θα θέσει, ίσως και εν μία νυκτί, τέρμα σε αυτή την μεσοπολεμική περίοδο που διανύουμε και μακάρι να διαψευστώ. Θεωρώ πως τα παραδείγματα είναι εδώ περιττά καθώς και ο πλέον αδαής πολιτικά γνωρίζει τι ευαγγελίζονται για το μέλλον μας πολιτικές παρατάξεις τύπου «Χρυσής Αυγής» ανά την Ευρώπη. Το ερώτημα όμως είναι κατά πόσον εμείς έχουμε μια ουσιαστική απάντηση και κυρίως αντίδραση σε αυτό το ίσως ζοφερό μέλλον που μας ξημερώνει; Σίγουρα η «περισσότερη Δημοκρατία» ενέχει κινδύνους και οι χαρισματικοί ηγέτες έχουν εξαφανιστεί προ πολλού. Εξάλλου ένας «χαρισματικός ηγέτης» δεν είναι παρά ένας και μόνο εύκολος στόχος! 

Θεωρώ πως θα πρέπει να ξημερώσει η μέρα των πολλών, όχι χαρισματικών, αλλά πεπαιδευμένων. Κείνων που θα μπορούν να δώσουν στους λαούς της οικουμένης αυτό που πιστεύω πως, ουσιαστικά, χρειάζεται ο κόσμος μας για να σπάσει τα δεσμά της αγέλης που τον διακατέχει από την εποχή της ζωώδους καταβολής του. Παιδεία και Δικαιοσύνη. Τίποτε άλλο. Παιδεία γιατί τούτη θεμελιώνει τόσο το δίκαιο και την αλήθεια, αφού αυτός που γνωρίζει δεν εξαπατάται και εύκολα διακρίνει το αληθές από το ψέμα και Δικαιοσύνη γιατί τούτη σπάει τις κοινωνικές ανισότητες αφού θα πρέπει κάποτε να γίνουμε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο ανεξάρτητα σε ποια κοινωνική τάξη ανήκουμε. Εν κατακλείδι η απάντηση σε όλα αυτά για μας τους απλοϊκούς πολίτες του κόσμου τούτου θα είναι να ανατρέξουμε στις σελίδες των γραπτών εκείνων των πραγματικά ογκόλιθων της γνώσης για να ανοίξουμε δρόμους φωτεινούς για το αύριο. Εκεί ίσως ανακαλύψουμε ξανά την «Πολιτεία» του Πλάτωνα και να διαπιστώσουμε, μετά λύπης ίσως, πόσο πιο επίκαιρη από ποτέ θα έπρεπε να ήταν! 

Σίγουρα η απλή επισήμανση που έκανα εδώ δεν δίνατε να ολοκληρωθεί στα στενά πλαίσια ενός άρθρου. Όμως έχουν περάσει τρία ολάκερα χρόνια από τότε που έγραψα δημόσια κάτι που να έχει σχέση είτε με την ελληνική, είτε με την παγκόσμια πολιτική επικαιρότητα και για αρχή ίσως και να έγραψα περισσότερα απ’ όσα ήμουν προετοιμασμένος. Σας υπόσχομαι όμως να με συναντάται πιο συχνά από εδώ και στο εξής. Εξάλλου και η σιωπή έχει και τα όριά της!

Ηωάνης Αρκουλής - Αρκολεών
Hoanis Arkoulis Web Developer

Morbi aliquam fringilla nisl. Pellentesque eleifend condimentum tellus, vel vulputate tortor malesuada sit amet. Aliquam vel vestibulum metus. Aenean ut mi aucto.