Φυσικές καταστροφές πάντα συνέβαιναν, συμβαίνουν και πάντα θα συμβαίνουν. Ο πλανήτης μας είναι πολύ πιό ζωντανός απ' ότι νομίζουμε και, το κυριότερο, πολύ πιό απρόβλεπτος. Εξάλλου δεν μπορούμε να λησμονήσουμε ότι τόσα και τόσα είδη ζώων έχουν εξαφανιστεί εξ' αιτίας αυτής της, κατ' εμάς, "παράλογης" συμπεριφοράς του. Ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως χαρακτηριστικά μας αρέσει να τα αποκαλούμε, πάντα συνέβαιναν και πάντα θα συμβαίνουν. Ίσως θα έπρεπε από πολύ πιό νωρίς να είχαμε αρχίσει να συμβιβαζόμαστε με αυτή την σκληρή πραγματικότητα χάρις στην οποία μάλιστα οφείλουμε και την ίδια μας την ύπαρξη και ευημερία στο γαλάζιο τούτο παράδεισο.

Όμως, βαδίζοντας κόντρα στην φυσική λογική, δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε τη θέση που μας αρμόζει καλύτερα εντός του φυσικού μας κύκλου και προσπαθούμε με οποιοδήποτε τρόπο να αγνοήσουμε και να αποποιηθούμε τις δικές μας σοβαρές ευθύνες χάρις στις οποίες δεκάδες, εκατοντάδες, η και χιλιάδες, μερικές φορές, συνάνθρωποι μας χάνουν άδικα την ζωή τους. Είναι ηλίου φαεινότερον η αδυναμία μας ως κοινωνία και ως πολιτεία να μπορέσουμε όχι να μονάχα να προβλέψουμε αλλά να κυρίως να οχυρωθούμε απέναντι στις όποιες άγριες εκφάνσεις της μητέρας Φύσης που τόσο ευγενικά μας ανέχεται και μας φιλοξενεί.

Τις τελευταίες ημέρες γίνεται ένας έντονος διάλογος σχετικά με το κατά πόσον η χώρα μας ήταν προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει ένα έντονο μετεωρολογικό φαινόμενο χάρις στο οποίος δεκάδες συνάνθρωποί μας έχασαν άδικα τη ζωή τους. Προσωπικά διαφωνώ κάθετα με όλους εκείνους οι οποίοι κρύβονται πίσω από την φθηνή δικαιολογία του τύπου "έντονο και ακραίο καιρικό φαινόμενο". Ότι και να ήταν όσο μέγεθος και να είχε εμείς θα έπρεπε να είχαμε προετοιμαστεί. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν πλέον.

Η σύγχρονη τεχνολογική και επιστημονική μας γνώση μας επιτρέπει πλέον να μπορούμε να πλάσουμε τον περίγυρό μας όσο πιό ασφαλέστερο γίνεται, μέσα βέβαια στα πλαίσια του εφικτού. Παραδείγματα που αγγίζουν τα όρια του κατασκευαστικού θαύματος απέναντί στις ακραίες εκφάνσεις της φύσης υπάρχουν πολλά με καλύτερο εκείνο των αντιπλημμυρικών έργων της πόλης του Τόκιο. Αλήθεια, γιατί εκείνοι μπόρεσαν και εμείς δεν μπορούμε; Η δική μου ευφυΐα με οδηγεί να δώσω την εξής απάντηση: Γιατί απλά εμείς δεν θέλουμε, όχι γιατί δεν μπορούμε. Έτσι είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε το ίδιο έργο ξανά και ξανά, λες και είναι μια κακόγουστη αρχαία τραγωδία σε μοντέρνο τέμπο.

Αλήθεια, εάν με "δυό στάλες νερό" χάνονται τόσες ψυχές, πόσες θα χαθούν εάν αρχίσει ο εγκέλαδος να τρίζει τα δόντια του η κάνα ηφαίστειο σε κάποιο Κυκλαδονήσι μας ξυπνήσει δυσάρεστα κάνα "θερμό" κατακαλόκαιρο πρωινό;




Ηωάνης Αρκουλής [Αρκολέων]

Share To:

Hoanis Arkoulis

Post A Comment: