Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Οι σύγχρονοι «Μύθοι» των Ελλήνων

Εμείς οι Έλληνες έχουμε μάθει να ζούμε με τους Μύθους. Ειδικά για τους αρχαίους ημών προγόνους ο «Μύθος» ήταν όχι μόνον μέρος της καθημερινότητάς τους αλλά και τρόπος ζωής. Κοινωνώντας τον σε ημερήσια βάση μπόρεσαν να κτίσουν ολάκερο αυτό το οικοδόμημα που τόσο εμείς, αλλά και ολόκληρος  ο υπόλοιπος Δυτικός κόσμος, θαυμάζει και εκτίμα, ίσως και κάπως περισσότερο από εμάς, θα τόνιζα. Βέβαια σε ολόκληρο τον αρχάριο κόσμο και σε όλους τους μικρούς και μεγάλους αρχαίους πολιτισμούς, ακόμα δε και σε εκείνους των μέσων μεσαιωνικών χρόνων (όπως οι Βίκινγκς της μακρινής μας Σκανδιναβίας), η έννοια του μύθου, και ότι αυτό αντιπροσώπευε για την αρχαία κοινωνία, ήταν ταυτισμένη με την ιερότητα του Θείου. Υπήρχαν όμως μεγάλες διαφορές μεταξύ της αντίληψης που είχαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι για την έννοια του μύθου και την εκπόρευση, μέσω αυτού, της ιερότητας των Ελλήνων Θεών σε σχέση με τους υπόλοιπους λαούς της ευρύτερης περιοχής της Μεσογειακής Λεκάνης, της Μέσης Ανατολής και της Μεσοποταμίας.…
Πρόσφατες αναρτήσεις

Οι Καβαλάρηδες του Μεσοπολέμου

Μα λες να κόβουν βόλτες στον ουρανό οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης και εμείς να μην έχουμε πάρει πρέφα ακόμη τίποτα; Όλα είναι πιθανά, όπως τουλάχιστον υποστηρίζει μία «εφημερίδα» σε χθεσινό πρωτοσέλιδό της (συγκεκριμένα πρόκειται για την «Ελεύθερη Ώρα»). Σίγουρα όλοι όσοι γνωρίζουν κατιτίς από την όποια ποιότητα έχει απομείνει στις εν Ελλάδι εφημερίδες η εν λόγω, ας πούμε, φυλλάδα, δεν διεκδικεί εδώ και καιρό κάποιο βραβείο ποιότητάς για τα γραπτά της. Όμως μέσα στην όλη παραμυθολογία αυτών των παρανοϊκών – τουλάχιστόν κατ’ εμέ - δημοσιεύσεων υπάρχει μια μικρή δόση αλήθειας που οφείλω να παρατηρήσω και, πολύ περισσότερο, να σχολιάσω. 
Δεν ξέρω εάν διανύουμε μια προ-αποκαλυπτική περίοδος όπου τα τόσα δεινά τα οποία μας περιγράφει ο Ιωάννης στα γραπτά του μέλει να πέσουν επί τας κεφαλάς ημών και υμών, όμως διανύουμε όντως μια προπολεμική περίοδο! Ναι, ναι, καλά ακούσατε, προπολεμική περίοδος. Δεν χρειάζεται ούτε μάντης να είσαι ούτε κάποιος προφήτης τύπου Νοστράδαμου, Ιωάννη …

Λόγου Πανάκεια [Ποίηση]

Λόγος Ανάξιου Θεού 


Δύσκολος που είναι ο λόγος,
σαφής, μα ακόμα άγουρος,
ασαφής, μα τόσο ξεροψημένος.
Σα θέλει ξεγελάει ανθρώπους,
μα και ζώα αγαθά,
που ευτυχώς για αυτά λόγο δε κατέχουν,
βλογημένα, τόσο τυχερά,
όπλο τούτο τόσο φθονερό,
ζοφερό και τρομερό μαζί,
ανίερη κοινωνία,
στου πανούργου ρήτορα τη μήτρα.

Σκέφτεσαι και συ μικρέ αγαθέ, θνητέ θεέ,
πως θα γίνει, αναζητάς,
να το αποκτήσεις θες
το όπλο τούτο το ακριβό,
δε γίνεται, δε μπορείς
είναι θέλημα θεού και πονηρού, μαζί,
με αυτό θα γεννηθείς,
με αυτό θα ανατραφείς,
με αυτό θα αγωνιστείς,
χάρις σ’ αυτό θα σβήσεις,
μη ρωτάς γιατί,
ποτέ δε θα το μάθεις.

Μη χαίρεσαι για αυτούς,
κατάρα κουβαλούν
για ευχή τη νομίζουν,
πολέμους κάνουν,
μα άλλοι πολεμούν για αυτούς,
σκοτώνουν, χωρίς αίμα ποτέ να δουν,
κλαίνε μου λένε,
μα κροκοδείλια τα δάκρια τους.

Πονάει ο λόγος μου,
κλαίει η λαλιά μου,
πραγματικό μνήμα η ψυχή μου,
όχι για αυτούς τους καταδικασμένους ,
μα για σένα νέε μου,
και λιγότερο για ‘με,
κοιτώ γύρω μου ξεθαρρεμένος,

Οι Μαρκαδόροι και το χρώμα του Νόμου, Μέρος Δεύτερο

«Μπορώ να σας κάνω μια ερώτηση κύριε Στυλέ;», ρώτησε δειλά δειλά ο Κιτρινούλης. 
«Βεβαίως, αγαπητέ μου μαρκαδόρε!» απάντησε ολόχαρος ο κύριος Στυλός. Είχε περάσει τόσος καιρός από τότε που έγραψε μια δυο λεξούλες που ήταν ανυπόμονος και αυτός για ψιλοκουβέντα. 
«Θα πείτε στο καλό σας φίλο, τον άγριο κύριο Τετράδιο, να μας αφήσει λίγο να ζωγραφίσουμε πάνω στις κατάλευκες σελιδούλες του;», ρώτησε ο Κιτρινούλης. 
«Ποτέ! Ποτέ!», απάντησε σε έξαλλη κατάσταση ο κύριος Τετράδιος. «Οι σελίδες μου είναι μόνο για τον Παναγιωτάκη. Κανείς άλλος δεν έχει το δικαίωμα να γράψει ούτε μια λέξη χωρίς την άδειά του. Δεν θα το επιτρέψω, όχι…» 
«Μα γιατί;», ξαναρώτησε ο Κιτρινούλης. «Ο Παναγιωτάκης μας έχει ξεχάσει όλους πια. Θα ξεραθεί το χρώμα μέσα μας μέχρι να μας ξαναθυμηθεί. Είναι αδικία». 
«Δεν φταίει εκείνος!» απάντησε ο κύριος Στυλός. «Άλλος φταίει…». 
«Ποιος; Ποιος μπορεί να κάνει ένα τέτοιο κακό σε ένα τόσο μικρό παιδάκι. Είναι ασυγχώρητος», αποκρίθηκε ο Μαυρούλης νευρικά. 
«Δεν τα πάει καλά με…

Οι Μαρκαδόροι και το χρώμα του Νόμου, Μέρος Πρώτο

Ο Κιτρινούλης ένιωθε άβολα μέσα στο κουτάκι του. Ήταν ο κακομοίρης κλεισμένος εκεί τόσες πολλές μέρες. Στριφογύριζε νευρικά γύρω γύρω προσπαθώντας να ξεμουδιάσει λίγο από το ατελείωτο καθισιό. Τα αδελφάκια του τον έβλεπαν και δεν του έδωναν καμία σημασία. Είχαν συνηθίσει πλέον τον περίεργο και στριφνό χαρακτήρα του. Όσο όμως εκείνοι αδιαφορούσαν επιδεικτικά τόσο εκείνος εκνευριζόταν και μουρμούριζε όλο και περισσότερο. «Μα κανείς σας δεν τον ενδιαφέρει το μέλλον του;» ρώτησε με νεύρο τους υπόλοιπους μισοκοιμισμένους μαρκαδόρους. «Μπα, έχουμε εσένα που γνοιάζεται τόσο πολύ που είναι υπεραρκετό για όλους μας!» του απάντησε χασκογελώντας ο Καφετούλης. «Θέλω να βγω, θέλω να ζωγραφίσω, καλά τι κάνει ο Παναγιωτάκης τόσες μέρες και δεν μας δίνει καμία σημασία;» συνέχισε να φωνάζει με παραπονιάρικο ύφος ο Κιτρινούλης. «Πραγματικά, και ‘γω αυτό αναρωτιέμαι…» ακούστηκε να λέει ο απ’ την άλλη γωνιά του κουτιού ο Πρασινούλης με την βροντερή και μπάσα φωνή του. «Τον ακούω καθημερινά που έρχεται, διαβά…

Το Έπος του Γκιλγκαμές (Gilgamesh)

Εισαγωγή - Πρόλογος Ο μυθικός Βασιλιάς της Μεσοποταμίας Γκιλγκαμές κατά πάσα πιθανότητα έζησε και βασίλευσε κατά το πρώτο μισό της Τρίτης Χιλιετίας π.Χ στην πολυτάραχη αυτή περιοχή του πλανήτη μας. Η υποτιθέμενη περίοδος βασιλείας του πιστεύεται πως ήτανε γύρω στο 2500 π.Χ., 400 χρόνια, τουλάχιστον, νωρίτερα από τις αρχαιότερες γραπτές πηγές. Όμως η αρχαιολογική σκαπάνη στην περίπτωση αυτή έπραξε κάτι ανάλογο με την περίπτωση της εξίσου Μυθικής Τροίας και του ομώνυμου πολέμου. Ξεκαρφίτσωσε τον Γκιλγκαμές από το κάδρο του μύθο και τον εναπόθεσε σε κείνο της ιστορίας.
Η ανακάλυψη λοιπόν πρόσφατων αρχαιολογικών ευρημάτων που συνδέονται κυρίως με το βασιλιά 'Αγκα της πόλης Κις, ο οποίος αναφέρεται μες στο έπος, αποτέλεσαν ενδείξεις και ο Γκιλγκαμές να 'τανε ένα ιστορικό πρόσωπο και ο μύθος του να εξιστορεί, αλληγορικά διάφορα γεγονότα της άγνωστης εκείνης εποχής. Το Έπος του Γκιλγκαμές, αποτελεί μια ποιητική παράδοση, στην αρχή προφορική, που μετά από κάποιους αιώνες απετέλεσε το…

Dominus Orbis Ανίερη Κυριαρχία [Κεφάλαιο Πρώτο]

Dominus Orbis Ανίερη Κυριαρχία ονομάζεται ο τίτλος της πρώτης μου λογοτεχνικής προσπάθειας την οποία διάλεξα να μοιραστώ μαζί σας. Λένε πως ο καλύτερος κριτής είναι ο απλός αναγνώστης και όχι οι διάφοροι κριτικοί οι οποίοι συνήθως κινούνται και κάτω από άλλα πλαίσια.

Θέλω να πιστεύω ό,τι βρίσκομαι σε καλό δρόμο αλλά αυτό θα το κρίνει πρώτα ο αναγνώστης και μετά ο χρόνος. Γιά να μεταβείτε στο περιβάλλον ανάγνωσης απλά πατήστε στην εικόνα που ακολουθεί.  
Ηωάνης Αρκουλής - ΑΡΚΟΛΕΩΝ

Dominus Orbis Ανίερη Κυριαρχία Κεφάλαιο Πρώτο